To share or not to share?


Bewust opvoeden, Mama, Persoonlijke ontwikkeling / zaterdag, oktober 13th, 2018

De afgelopen maanden speelt er een moeilijk vraagstuk in mijn hoofd, namelijk; houd ik mijn verhaal liever voor mijzelf en mijn naasten of deel ik het het liefst met de hele wereld? Beide uitgangspunten, hoe tegenstrijdig ook, passen bij mij. Tegelijkertijd geven beide mij achteraf vaak geen fijn gevoel. Ironisch genoeg, deel ik daarom mijn hersenspinsels met jullie. Wat zijn jullie gedachten hierover? Het zit namelijk als volgt:

Wanneer ik mijn emoties, gedachten en situaties open en bloot leg, voel ik me mezelf. Het voelt raar om dingen niet te vertellen. Ik wil dat mensen mij echt kennen. Ik ben er ook van overtuigd dat de wereld beter is als iedereen wat meer met elkaar deelt. Als mensen meer verhalen horen, andere uitgangspunten kunnen bekijken en daardoor zelfs meer te weten komen over hoe zij zelf in elkaar zitten. Daarnaast kunnen we op die manier elkaar ook helpen, door herkenning te vinden, samen te denken over oplossingen en door in gesprek te gaan.

Ook op sociaal gebied heeft jezelf openstellen veel voordelen. Zo wekt het een gevoel van vertrouwen en verbondenheid op als je je openstelt. Elkaar door en door kennen is vaak een belangrijke eigenschap van een hechte vriendschap en geeft een gevoel van veiligheid, wat op zijn beurt weer zorgt dat beide partijen beter met hun emoties om kunnen gaan en er samen bijvoorbeeld naar oplossingen binnen situaties gezocht kan worden. Waarom geeft het me dan vaak zo’n naar gevoel als ik “teveel” heb gedeeld met iemand buiten mijn 100% veilige zone?

Nou, onder andere omdat het me heel kwetsbaar maakt en niet iedereen in staat is om daar – bewust of onbewust – geen misbruik van te maken. Het is mij te vaak gebeurd dat mijn woorden op een later moment uit context getrokken worden, verdraaid worden of op een (naar mijn idee) onterechte en oneerlijke manier tegen mij gebruikt worden. Nooit in het moment zelf, wanneer er een basis van vertrouwen lijkt te zijn. Het is dus niet iets waar ik direct op in kan gaan, maar wel iets wat in mijn achterhoofd blijft hangen. Want, was het wel handig om dit te vertellen? Krijg ik hier later nog last van?

Soms reageren mensen wel direct, maar juist te heftig of te neutraal. Hierdoor voel ik me niet gehoord of begrepen, wat het kwetsbare gevoel verergerd. Er is geen wisselwerking en ik word niet gezien, maar ik sta daar wel. Zonder emotionele bescherming. Zeker op het internet is er geen controle op tegenover wie ik me zo kwetsbaar opstel.

Verder hebben mijn emoties, gedachten en situaties vaak niet alleen betrekking op mijzelf. De situaties waar ik in zit, draaien meestal niet alleen om mij. Net als dat mijn emoties ook vaak gelinkt zijn aan situaties met anderen. Zowel mijn positieve als negatieve ervaringen. Nu benadruk ik meestal wel wat de feiten zijn en wat ik gehoord heb of mijn interpretatie is. Ook praat ik niet zozeer over de mensen, maar meer over wat de situatie met mij doet. Toch maak ik in veel gevallen wél de keuze om dit verhaal wel of niet te vertellen voor een ander en ondanks dat ik deze verhalen op mijzelf gericht probeer te houden, kan het alsnog voelen als roddelen. Iets waar ik me absoluut niet fijn bij voel, terwijl het me bij de juiste mensen wel enorm helpt om mijn gedachten op een rijtje te krijgen en mijn emoties weer in balans te krijgen.

Uiteraard gaan bovenstaande voorbeelden niet over professionele relaties en gezien ik heel bewust mijn omgeving inricht, is het ook daar meestal niet van toepassing. Het heeft wel betrekking op de artikelen op MaMaria. Een aantal weken terug las ik een artikel van een blogger, over hoe zij is omgegaan met een opvoedkundige situatie. Ze had haar negenjarige zoon betrapt op het zoeken naar… laten we het ‘foto’s voor volwassenen’ noemen. Leerzaam? Misschien.. Interessant om haar uitgangspunten te lezen? Zeker! Toch voelde ik plaatsvervangende schaamte voor haar zoon. Het voelde alsof daar een duidelijke grens zat, waar zij met een grote stap overheen was gegaan. Natuurlijk is het niet aan mij om te oordelen waar die grens zit, het zette me alleen wel aan het denken: waar zit die grens precies voor mij? Wat wil ik kwijt over mezelf? Tot hoever kan ik hier vertellen over Nolan? Over anderen? Over mijn relatie en ja, ook over mijn valkuilen en kwetsbaarheden? En met wie wil ik deze dingen delen?

Ideeën van anderen zijn hierin heel tegenstrijdig. De één voert een soort toneelstukje op (anderen gaat het niets aan hoe ik me voel) en de ander stort bij elke voorbijganger zijn of haar hart uit (ik heb geen geheimen, het lucht op om erover te vertellen). Zelfs de vele quotes op Pinterest zijn verdeeld. Zowel het delen als niet delen van je ervaringen en emoties, schijnt te inspireren. Toch lijken de voorstanders van de stilte en verborgenheid te insinueren dat het sterk is om deze dingen voor jezelf te houden en zwak is om te delen. Dat je je vijanden zo op afstand houdt, dat slimme mensen deze dingen voor zichzelf houden en dat je alleen op jezelf kunt vertrouwen. De voorstanders van het delen insinueren dat het nodig is om relaties aan te gaan. Dat het delen nodig is om jezelf, anderen en de wereld te verbeteren. Ze vergelijken stilte met een masker op hebben, met jezelf verborgen houden en geven aan dat het niet gezond is om alles voor jezelf te houden.

Ik geloof met alles wat ik heb in het delen, in het openstellen. Dat het helpt, dat we samen sterker zijn, dat de kwetsbaarheid helpt om diepere relaties aan te gaan met jezelf en anderen. Ik geloof dat de wereld meer zo moet zijn, maar ik weet niet goed of ze daar al klaar voor is. Naar mijn idee is de hoofdzakelijke reden dat mensen in stilte leven, dat ze te vaak gekwetst zijn. Of het dan sterker is of juist zwakker is, ben ik nog niet helemaal over uit. Wel betwijfel ik of wij met zijn allen in staat zijn om elkaars kwetsbaarheden, gedachten en emoties te accepteren en te respecteren, zonder dat daar negatieve gevolgen aan vast zitten. Of ik daar zelfs volledig en ik elke situatie toe in staat ben.

Voor mijzelf ben ik er nog niet helemaal uit waar mijn grenzen liggen. Ik ben wel tot de conclusie gekomen dat dit met elk van mijn relaties anders zal zijn. Waar ik met mijn man en beste vriendinnetjes alles deel, zal dit niet met iedereen het geval zijn. Ook het internet zal andere delen van mij meekrijgen. Ik blijf oprecht en mezelf, maar je zult hier alleen dingen lezen die ik aan de wijde wereld toe vertrouw en waarvan ik denk dat het iets toevoegt voor anderen. Ik zal de komende tijd bewust moeten gaan onderzoeken waar ik me comfortabel genoeg bij voel en wat passend is voor mijn karakter. Hoewel ik niet per se de drang heb om al mijn ervaringen op het internet te gooien (nog minder sinds ik gestopt ben met social media), heb ik wel een onwijze passie voor het samenwerken aan een betere wereld. MaMaria is een goed platform aan mezelf te werken én eventueel anderen te inspireren en gesprekken op gang te brengen. Om de onderwerpen en invalshoeken te bespreken waar ik zelf behoefte aan heb op internet en niet (genoeg) kan vinden, zodat andere mensen een extra bron van informatie en inspiratie hebben. Daarom heb ik vast drie volgende artikelen online staan en nog vele artikelen waar ik nog mijn delen-of-niet-blik op moet werpen.

Wil je weten waar wij verder mee bezig zijn geweest het afgelopen jaar? Lees dan snel verder!

Facebook
Twitter
E-mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *