Shhhhh… – Over gillende baby’s en hun mama’s


Bewust opvoeden / donderdag, mei 11th, 2017

“Pffff, hebben jullie enig idee wanneer dit gillen stopt? ? Het is inmiddels maanden geleden, maar ik hoor het die mama nog zeggen, terwijl ze haar baby afdroogt na het zwemmen. Zo schattig vond ik het! Zoveel plezier had het meisje, dat het schelle geluid bijna uit haar tenen leek te komen. Puur genieten! Toch?

Na bijna een maand dat ons knappe mannetje zijn stem ook op deze manier heeft ontdekt, kom ik daar een ieniemieniepietsie beetje van terug. Natuurlijk is het genieten dat het uitgilt van blijdschap, elke keer weer. Hij doet het alleen niet uitsluitend als hij blij is, maar ook als hij boos of verdrietig is. Ik kan me er niet aan ergeren. Het hoort erbij. Hij “praat”, “zingt” en schaterlacht ook de hele dag door. Hij leert steeds meer nieuwe geluidjes. Dit gillen bevordert deze ontwikkelingen alleen maar. Waarom ik er toch niet helemaal om sta te springen, is dat het – zeker na een gebroken nacht – flink wat hoofdpijn kan veroorzaken. Daarom deel ik graag hoe ik hiermee omga:

  • Allereerst reageer ik op het gillen niet anders dan op zijn andere ‘stemmetjes’. Hij krijgt er dus geen extra reactie mee. Als hij blij is, reageer ik blij met hem mee. Als hij verdrietig is, troost ik hem. Het gillen zelf krijgt dus geen extra aandacht (=beloning), maar wordt ook niet ‘afgestraft’. Het hoort op dit moment bij hem, bij zijn ontwikkeling en daar kan hij zelf in groeien. Zolang hij er verder niets van buitenaf mee opschiet om te gillen, zal het waarschijnlijk geen gewoonte worden.
  • Als hij heel hard aan het gillen is en ik wél graag wil dat hij stopt (voor mijn persoonlijke sanity), ga ik tegen hem fluisteren. Om verschillende redenen kun je merken dat dit helpt. Baby’s imiteren en zullen je dus waarschijnlijk nadoen. Ook zijn ze van nature nieuwsgierig en is dat fluisteren maar gek. Hoe doe je dat precies met je mond? Verder kan je baby je niet goed horen als je fluistert en zal hij dus extra stil proberen te zijn. Drie hele goede redenen die vaak het gewenste effect hebben. Tenzij meneer zo enthousiast wordt van het fluisteren dat hij weer een gil slaakt.

  • Hoewel wij wel al begonnen zijn met de term ‘nee’ toepassen, zet ik dit (nog) niet in bij het gillen. Apie weet namelijk nog niet wat het precies betekent en met dit aanleren, wil je dat doen met dingen waar je zelf controle over hebt. Tenzij we overgaan op totaal-niet-baby-geschikte-manieren, heb je dit simpelweg niet over het gillen. Hierdoor wordt het woordje ‘nee’ niets meer dan een uitdagende reactie op zijn mooie stemgeluid én daardoor wordt de betekenis ook onduidelijker in andere situaties.
  • Ik blijf mezelf eraan herinneren dat óók dit een fase is. Dit helpt me om van elke ontwikkeling te genieten. Voor je het weet, is het voorbij. Wanneer Apie zich beter kan uitdrukken en weer een nieuwe verbale vaardigheid heeft, zal dát de boventoon voeren. Als hij straks op de middelbare school zit, zullen het de stopwoordjes zijn die we graag zo snel mogelijk gedag willen zeggen of zullen we misschien de woorden zelfs uit hem moeten zien te krijgen.

Hebben jullie kindjes zich ook zo laten horen in het eerste jaar? Wat hebben jullie eraan gedaan?

Facebook
Twitter
E-mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *