Schoonmaken en opruimen – vroeger en nu


Thuis / zaterdag, juli 1st, 2017

Ieder huishouden zit anders in elkaar. Dit is een combinatie van onder andere de samenstelling van het gezin, de werksituatie en de verdeling van de taken. Vanuit mijn omgeving hoor ik meestal dat de vrouwen zich ergeren aan hun rommelige mannen. Ik moet zeggen dat mezelf tijdens deze gesprekken heel erg gelukkig prijs, dat ik niet in zo’n situatie zit. Ik ben namelijk één van die weinige mazzelkonten die vrijwel nooit achter haar man aan moet schoonmaken. Bij ons is het eerder andersom, terwijl ik daar net zo gefrustreerd van kan raken.

Ik zal niet namens alle sloddervossen spreken, maar ik denk dat ik lang niet de enige ben waarbij de innerlijke Assepoester niet tot haar recht komt. Het is bij mij namelijk niet een vorm van luiheid of gemakzucht. Ik ben onwijs dol op schoonmaken en opruimen! Sterker nog: ik heb een hekel aan rommel en viezigheid. Mijn hoofd raakt er vol van en er ontstaat chaos. Van de boel op orde brengen, krijg ik rust. Ik voel me productief, trots en vrolijk. In een fris huis, voel ik me ook frisser en fijner!

Toch zit hier een ‘maar’ achter. Ik bereik dit effect namelijk alleen wanneer er daadwerkelijk iets is om schoon te maken of op te ruimen. Van drie keer op een dag een schone tafel afnemen of elke week een vrijwel schone koelkast uitsoppen, word ik alles behalve vrolijk. Ook kan ik mij er niet aan storen als er een stapeltje papieren op de hoek van de eettafel ligt.

Het verschil zit bij ons (en misschien bij jou thuis ook) in de definitie van schoon en opgeruimd. Waar ik Gregory soms eerder zie als Monica uit Friends, ziet hij mij als de date van Ross in The one with the dirty girl (voor degene die nu niet weten waar ik het het over heb: shame on you! Hieronder is een reminder). Natuurlijk zitten we allebei gewoon tegen het gemiddelde aan en hebben we ook beiden vaak momenten in de andere rol, maar dat maakt de frustratie niet minder.

Waar het echter vooral botste bij ons met de huishoudelijke taken, is dat ik liever alles in één keer doe, zodat ik niet de hele dag aan het opruimen ben. Manlief daarentegen is van de boel opgeruimd houden. Ook goed, natuurlijk, maar niet mijn ding. Dit resulteerde er vaak in dat Gregory het gevoel had dat hij de enige was die wat deed in huis. Iets wat veel lezeressen waarschijnlijk zullen herkennen. Wat deze mensen vaak niet weten, is dat de andere persoon net zoveel frustratie kan ervaren. Wanneer bijvoorbeeld de folder die ik wilde bewaren, is weggegooid. Of de verpakking van de pasta tijdens het koken al in de plasticcontainer zit. Voordat ik kon zien wat de kooktijd was. Of de film gepauzeerd moet worden om een klein stukje koek op te sporen dat ik heb laten vallen. Die ligt er na de film heus ook nog wel.

Gregory en ik hebben de huishoudelijke taken altijd heel eerlijk verdeeld. Hij pakte de stofzuiger wat vaker, gooide de vuilniszakken vaker weg en ruimde de kleine dingen op die hij gedurende de dag tegenkwam (kruimels, haren, vieze bordjes op het aanrecht). Ik verzorgde de knagers, deed wekelijks de badkamer en de grotere dingen die wat minder vaak hoeven (wasmachine schoonmaken, ramen lappen, etc.). Samen deden we de was en de boodschappen.

De maanden rond de bevalling heeft Gregory vrijwel ALLES moeten doen, gezien zelfs opstaan al een dagtaak was voor mij en ik duidelijke grenzen had van de artsen. Na de kraamtijd ben ik het merendeel van de huishoudelijke taken op mij gaan nemen, omdat ik toch thuis ben bij Apie en dat werkt voor ons beiden helemaal prima.

Gregory doet alsnog genoeg in huis. Hij bestelt de boodschappen (dit scheelt voor mij een hoop aan inspiratie zoeken voor gerechten) en tenzij ik overdag dingen kan voorbereiden, kookt hij doordeweeks ook. Dit gaat precies samen met Apie zijn badtijd en op deze manier kunnen we met zijn drietjes eten. Gregory houdt van variatie, dus we eten elke week nieuwe, overheerlijke gerechten. Ook zet hij heel stereotype de containers buiten en doen we de dagelijkse taken in het weekend samen.

Ik ben helemaal happy dat ik het huishouden op mijn eigen manier kan doen. Als ik dan de hele dag het aanrecht vol stapel, kan ik voordat Gregory thuiskomt gewoon in één keer de vaatwasser inruimen, zonder frustraties. Ook maak ik – zéker met een baby in huis – gelijk schoon als er iets vies is geworden, omdat het nu meer prioriteit voor mij heeft dan vroeger. Wel met mijn eigen vies-definitie in gedachten. Ik draai doordeweeks alle wassen (wat er nu een stuk meer zijn), doe de boodschappen die we niet kunnen bestellen, maak de hele dag door schoon wat Apie vies maakt en ben elke dag iets aan het poetsen en/of heb een opruimprojectje. Zo kunnen we wanneer Gregory thuis is, lekker genieten van elkaar. Zoals het naar ons idee hoort.

Toch is mijn hoofd niet ineens ingesteld op een poetsmama-leven. Ik kan drie weken lang geen planten water geven en dan ineens twee dagen achter elkaar. Hetzelfde geldt voor het uitsoppen van de keuken. De dagen duren lang en de weken vliegen voorbij. Ik heb daarom mijn eigen systeempje ontwikkeld en daar vertel ik volgende keer meer over!

Facebook
Twitter
E-mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *