PAS OP: VEROORDELENDE BRAINDUMP!


Bewust opvoeden, Mama, Mama zijn, Persoonlijke ontwikkeling / zaterdag, juli 22nd, 2017

Ongeveer een maand geleden was ik namelijk heel boos op de wereld, vooral op het internet. Ik was er even helemaal klaar mee. Ik moest het kwijt en had er een artikel over geschreven, maar deze niet gedeeld. Never write a blogpost when you’re angry. Dat is voor zover ik weet geen gezegde, maar zou er wel een moeten zijn. Toch is precies dit ‘niet delen’ wat me tegenhoudt om de andere dingen te delen. Ook dit artikel is deel van mij en iets dat me meer van het hart moet dan de andere dingen. Iets dat veel belangrijker is om met zijn allen over bezig te zijn en meer invloed heeft op het welzijn van onze kinderen. Daarom doe ik het bij dezen alsnog:

Ik merk de laatste jaren, maar zeker de laatste weken, dat ik ouders steeds vaker egoïstisch vind. Zo, dat is eruit. Ik erger me eraan. Ik word er verdrietig van. Ik word er vaak zelfs erg boos om. Zéker wanneer deze ouders artikelen schrijven om het egoïsme te promoten. Ik zal de specifieke artikelen niet noemen en ik zal er ook even bij vermelden dat ik deze mensen niet persoonlijk ken. Ik heb dus geen idee of deze ouders (ook in mijn ogen) daadwerkelijk egoïstisch zijn, maar de boosheid zit er.

Indien je het stuk hierboven hebt gelezen, kan ik me voorstellen dat je al in de aanvals-/verdedigingsstand staat. Dat gebeurt er ten slotte met ouders op het internet. We voelen ons aangevallen of versterkt. Maar nee, ik ga het in dit artikel niet hebben over de keuzes die je maakt als ouder. Niet over het gebruik van de tablet, niet over hoeveel uur je werkt, niet over wat voor voeding je geeft en niet over hoeveel je op school helpt bij je kids. Om maar wat te noemen op basis van de gemene pittige discussies die ik op Facebook voorbij zag komen. Waar ik het wel over ga hebben is de manier waaróp er geschreven wordt en de zinnen die er gebruikt worden. Hoe deze mij het idee geven dat het kind in deze situaties láng niet zo belangrijk wordt gevonden als de ouders zichzelf vinden.

Zoals mijn vriendinnetje regelmatig zegt en waar ze helemaal gelijk in heeft, is het (bewust)  krijgen van kinderen altijd egoïstisch. Je stopt in ieder geval nooit met anticonceptie, omdat dat beter is voor je kind. Die is er namelijk nog niet. JIJ kiest er (voor zover dat kan) voor om een kind te krijgen, omdat JIJ dat graag wil. Simpel, maar hard gezegd voeg ik daar aan toe: dan is het ook JOUW verantwoordelijkheid om zo goed als je kunt voor je kind te zorgen, je kind zo gelukkig mogelijk te maken en het zoveel mogelijk handvatten te geven om een volwassene te worden die fijn in het leven staat. Die “last” heb je op je genomen op het moment dat je zwanger werd (met uitzondering van de extreme gevallen, natuurlijk).

Het egoïsme dat ik bedoel, kun je niet zien op een foto. Het ligt niet aan de situaties zelf. Dus dan lig je op de bank te Facebooken, terwijl je peuter de woonkamer reorganiseert. Dan ga je een weekje samen weg, zonder je kleine kind. Dan slaapt je baby al direct in het eigen kamertje of geef je voeding uit een potje. Ik zal mijn eigen oordeel hierover hebben (en dat is goed!), maar ik ken je situatie niet en zal je hierdoor niet als egoïstisch bestempelen of als een slechte ouder. Iedereen heeft een eigen manier van opvoeden en dat is prima. Of je een goede opvoeder bent of niet, zal altijd ter discussie blijven staan, want dat weet je achteraf pas. Ik ook. Zolang je echter doet wat naar jouw idee het beste is en je enige moeite doet om hier serieus over na te denken, ben je in mijn ogen vrijwel altijd een goede ouder.

Waar ik over struikel is de houding die sommige ouders hebben. Als je mijn artikelen verder hebt gelezen, zul je merken dat ik zelden tot nooit grapjes maak ten nadele van kinderen. Ik vind kinderen namelijk geweldig, mijn werk en het ouderschap ook. Dat betekent niet dat ik geen grootverbruiker ben van de sarcastische taal of teksten niet met een korreltje zout kan nemen (om even te voorkomen dat ik als zuurpruim word bestempeld). Het opvoeden van kinderen is leuk, maar kan ook zwaar zijn en tegen wie kun je dan beter klagen dan tegen andere ouders?! Groot gelijk! Ook snap ik echt dat een mamablog of papablog, precies dát is. Een subjectieve blog vanuit het perspectief van de mama of papa. Natuurlijk draait het dan even om jou! Nogmaals dus die disclaimer: gebruik jij oprechte humor? Bespreek je je fouten, je valkuilen, je vraagstukken? Dan gaat dit artikel niet over jou. We zijn ten slotte allemaal perfect imperfecte mensen.

Dit artikel gaat over jou, wanneer je jezelf, je eigen plezier en je eigen welzijn belangrijker vindt dan dat van je kind. Minstens 90% van de ouders zal resoluut zeggen dat hun kind belangrijker is en dat geloof ik graag, maar handel je dan ook zo? Ik lees namelijk dingen als “Het kan me niet schelen of het veilig is of niet, het werkt!”“Ik vertik het om met mijn kinderen te spelen, want daar heb ik geen zin in.” (en mensen die het wel doen hebben geen leven), “Ik heb het recht om te doen wat IK wil” (en mijn kind vermaakt zichzelf wel) en “Iedereen zei me dat het beter is voor een baby om langer bij de ouders op de kamer te slapen, maar die van mij lag al met een paar maanden in de babykamer. Ik wilde weer televisie kijken in bed.”

Zonder twijfel raad ik oprecht aan te doen wat werkt voor jou en jouw kind. Sorry, daar mist een tekentje: voor jou én jouw kind. Jij en je kind zijn nét zo belangrijk, al is het alleen al voor elkaar. Persoonlijk vind ik dat het voorzien in de behoeften van mijn kind, soms regelmatig echt wel (een beetje) ten koste mag gaan van het voorzien in mijn eigen behoeften. In ieder geval nu hij nog jong is, maar wie weet hoe lang dat blijft. Structureel andersom vind ik daarentegen echt not done.

De tendens lijkt in deze teksten vooral te zijn: Dit is het beste voor mij en kan naar mijn idee geen kwaad voor mijn kind. Of in veel gevallen zelfs “Ze gaan er niet dood van, hoor!”.

Terwijl het naar mijn idee eigenlijk zou moeten zijn: Dit is het beste voor mijn kind en is daarnaast óók nog eens goed voor mijzelf.

 

Uiteraard is het niet mijn bedoeling om iemand met dit artikel te kwetsen. Het is niet bedoeld om iemand aan te vallen en zeker niet om mensen boos te maken. Het internet kan daar een héél stuk minder van gebruiken. In plaats daarvan hóóp ik dat veel mensen denken “hé, wat fijn, daar val ik niet onder!” en dat degene die (tijdelijk) wel te veel met zichzelf bezig zijn geweest, daar even bij stil kunnen staan om de balans weer goed te krijgen.

Dat het óók niet goed is om de balans te verstoren door jezelf weg te cijferen, mag duidelijk zijn. Dit zal ik in een volgend, wat minder heftig artikel aan bod laten komen.

Facebook
Twitter
E-mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *