Omring jezelf met leuke mensen – Social media special


Persoonlijke ontwikkeling / zaterdag, september 23rd, 2017

Deze week stond Hema flink in de spotlight door hun keus om alleen nog “genderneutrale” kleding te verkopen. Ik zal de zoveelste zijn als ik nu ga schrijven over hoe goed ik het vind dat kinderen op deze manier makkelijker zélf hun kledingstijl kunnen kiezen en meer zichzelf kunnen zijn, dus daar zal ik verder niet op ingaan. Ook zal iedereen dit het artikel gelezen heeft moeten weten dat er niet veel aan de hand is. Dat alleen het labeltje en de plek in de winkel verandert. Ondanks het kleine verschil, wat bij de meeste winkels gewoon al standaard is, zijn er zoveel mensen die zich beter kunnen voelen door deze actie. Toch lees ik vooral opmerkingen als “maar mijn dochter wil gewoon jurkjes dragen!”, “Wat nou als mijn dochter stoere kleding wil dragen en mijn zoon in het roze wil?” en “Waar gaat het heen met de wereld? We hoeven niet allemaal in het grijs te lopen!” en dan denk ik alleen maar: Wat?!

Zoals blijkt uit deze reacties, is dit één van de vele voorbeelden waarbij de meeste mensen reageren, zonder het artikel daadwerkelijk gelezen te hebben. Waarbij mensen reageren, zonder na te denken over hoe deze actie bedoeld is en (deze opmerkingen zal ik niet herhalen) zonder enigszins rekening te houden met de gevoelens van een ander. Zoals een hond met voernijd reageert als je in de buurt van zijn brokken komt, reageren deze mensen wanneer je bij “hun” gewoontes in de buurt komt. Er wordt gemeen gegromd en gehapt, terwijl er eigenlijk alleen wat bedorven stukjes uitgehaald moeten worden en al het lekkers gewoon blijft liggen. Let overigens ook even op de aanhalingstekens, want laten we eerlijk wezen: de meeste mensen die reageren, hebben niets te maken met kinderkleding die op dit moment in de winkel ligt.

De term “genderneutraal” is overigens niet de enige trigger voor dit soort oproer. Gooi maar eens “Zwarte Piet”, “vluchtelingen” of “vegans/dierenleed” op sociale media and grab the popcorn. Zo ook bij elk opvoedkundig artikel vanuit de grotere ouderschapspagina’s en vergeet de politieke pagina’s niet! Mensen lijken plots niet meer te weten hoe je op een normale manier met elkaar om kunt gaan en ik kan alleen maar hopen dat ze face to face een stuk menselijker communiceren.

De artikelen in kwestie vind ik leuk om te lezen, vanuit welk perspectief deze ook geschreven worden. Ik ben namelijk oprecht geïnteresseerd in de visie van een ander. Ook al ben ik het er regelmatig niet (helemaal) mee eens. De reacties die eronder staan, wordt mijn humeur echter dus niet positiever van. Ik zal niet overdrijven wanneer ik zeg dat ik er enorm kwaad van kan worden en toch is dat niet de emotie die ik het meest ervaar. Als ik deze reacties lees, voel ik namelijk vooral verdriet. Als ik lees hoe mensen met elkaar omgaan op social media en lees hoe sommigen met (hun) kinderen omgaan, breekt mijn hart in duizend kleine stukjes.

In het verleden heb ik regelmatig ook gereageerd op de artikelen met heftige, volledig onnodige reacties. Met een beschaafd, volwassen bericht waarbij ik hoop dat mensen even stilstaan bij hoe ze doen. Dat ik ze misschien de mogelijkheid kan geven om de andere kant van het verhaal te zien, om zich in te leven in de ander. Nu kan het absoluut zijn dat ik niet de juiste tactiek heb gevonden, maar keer op keer lijkt het bepaalde artikel als een rode lap voor de neus van een stier te werken. Het is een onbegonnen zaak. Wel een onbegonnen zaak die een lange tijd door mijn hoofd kan blijven spoken en echt mijn kijk op de mensheid nadelig beïnvloedt. Daarom dat ik van de week een aantal minuten bij mijn Facebook-instellingen bleef hangen. “Wilt u uw account deactiveren?” Als ik er dan toch niets aan kon veranderen, naast het toevoegen van mijn eigen kleine stukje internet, hoef ik het dan tenminste ook niet te zien.

Maar toen bedacht ik me gelukkig dat het internet een eigen wereldje is en dat ik ook mijn omgeving in dit wereldje kan beïnvloeden. Dat ik me ook hierin uitsluitend kan omringen met leuke mensen. Persoonlijk vind ik dat Facebook ook een hoop toe te voegen heeft, dus ging ik aan de slag. Ik ging kritisch kijken naar mijn timeline. Ik heb pagina’s ontvolgd, waarvan ik beter de nieuwsbrief kan lezen. Ik heb vriendschappen beëindigd en mensen ontvolgd. Pagina’s en mensen waar ik vrolijk van wordt, heb ik gehouden. Ik geef Facebook nog een kans!

Hoe zit het met jou? Word jij vrolijker van sociale media of blijft er toch een nare sfeer hangen? Word jij ook weleens meegesleept in de discussies? Hoe ga jij hiermee om? Wat voor berichten zou jij verwijderen van je timeline? Ik ben nog steeds op zoek naar tips en zie ze graag hieronder verschijnen!

Facebook
Twitter
E-mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *