Nolan is vijftien maanden! – Een dag met mijn dreumes


Apie & zijn omgeving, Mama / maandag, januari 8th, 2018

Ik lees net de update die ik met tien maanden heb geschreven en het lijkt wel een eeuwigheid geleden. Het verschil tussen die periode en zijn eerste verjaardag, is al zo immens groot, dat ik besloot dat deze update echt niet langer meer kan wachten. Hieronder omschrijf ik voor jullie (en voor mezelf) Nolan’s gemiddelde dag met een leeftijd van vijftien maanden, waarin ik subtiel *kuch* al zijn ontwikkelingen naar voren breng. Ready? Set? Go!

Tussen 7u en 8u ‘s morgens begint onze dag. Nolan is vrolijk aan het lachen, brabbelen of begint een beetje te jammeren, omdat hij al iets langer wakker is en het zat is om alleen te liggen. We spelen even kiekeboe bij zijn bedje en gaan aankleden om naar beneden te gaan.

Beneden doen we alle gordijnen open. Ik maak oerpap of kwark of ik haal boterhammen voor ons uit de vriezer. Ik vraag Nolan om een bordje en een beker (of bakje) uit zijn mand te pakken, wat hij dan keurig en trots doet. Ik doe zijn boterham in de broodrooster en warm zijn melk op. Op zijn boterham krijgt Nolan meestal jam, pindakaas, stroop of avocado. Als alles klaar is, gaan we samen aan tafel zitten eten en ‘kletsen’ we wat.

Na het eten gaat Nolan meestal even spelen. Ik krijg wat thee ingeschonken en wat te eten uit zijn keukentje, we spelen met zijn auto’s of met zijn houten trein. Andere favorietjes zijn: achter elkaar aan door huis rennen, Woezel zoeken, klimmen, met de bal overgooien, kleuren en op zijn loopfiets fietsen.

Het aller- allerliefst neemt hij me mee aan de hand om op de grond te gaan zitten bij de boekjes. Hij pakt een boekje en kruipt op schoot, om samen te gaan lezen. Verhalen zijn natuurlijk erg leuk en interessant, maar zo’n leessessie is niet compleet zonder het benoemen van de dieren (“meeh”, “wff”, “hiiiiiiii”, “ggggggg”, “haai” (het geluid dat mama maakt als ze een poes tegenkomt op straat), “eet”, “kuuuuu”, “ooof”, “aap” en “oeh”), voertuigen (“auto”, “tein”, “buh”, “et” en “fffff”), voedingsmiddelen (“ap-pe”, “ba-aa”, “ei”, “ijs”, “dinke” en “eet”) en voorwerpen (“aan”, “bal” en “bmm”). Ik vergeet vast nog een hoop woorden, maar hé, you get the point: dat knappe kind babbelt er heerlijk op los!

Snap ik niet wat hij bedoelt? Ook niet erg hoor! Met een gepaste hoeveelheid geweld, brengt hij me wel naar de plek waar ik moet zijn, geeft nog een laatste zetje en wijst even dwingend aan wat hij wil. Wat rond dit tijdstip meestal op de fruitschaal te vinden is. Nolan kan vaak ook heel schattig even alleen spelen, wat mij tijd geeft om wat extra werk te doen. Als ik tenminste het ‘in trance staren naar dat prachtige uitzicht’ kan onderbreken en mijn blik kan richten op mijn laptop.

De ochtenden gebruiken wij meestal om afspraken in te plannen, schoon te maken, naar de kinderboerderij/speeltuintjes te gaan (waar Nolan vooral dol is op dieren, alles met auto’s, glijbanen, klimtoestellen en verstoppertje spelen) of om boodschappen te doen. Thuis draagt Nolan altijd comfortabele kleding, maar als we naar buiten gaan krijgt hij zijn spijkerbroek aan. Ik frutsel wat met zijn haar (bijknippen lukt, in model knippen is nog niet echt mijn ding) en breng het in model met mijn (vrij van troep) home made haargel. Hij pakt zijn schoenen, ik doe ze aan en hij doet ze dicht. Als we met de auto gaan, zet ik hem in zijn autostoeltje. Wat veel makkelijker gaat nu Nolan vijftien maanden is en het stoeltje dus eindelijk naar voren gedraaid kon worden. Wat zit hij daar dan groot te zijn op de achterbank 💙


Rond 12u à 12.30u proberen we weer thuis te zijn en eet hij twee boterhammen. Afhankelijk van hoe moe hij is, gaat hij nog even spelen of gelijk naar bed voor zijn middagdutje. Tegen de tijd dat hij hiervan wakker wordt, is het ergens tussen 15u en 17u. Veel speling, dus, om de dag lekker voorspelbaar te houden voor mama 👌 Ik probeer afspraken buiten de deur in de middag te vermijden, zodat zijn lichaam zoveel mogelijk zelf kan bepalen hoeveel rust het nodig heeft. Als hij vroeg wakker is, gaan we meestal nog even op pad. Anders blijven we lekker binnen. Nolan eet wat paprika, wortel, komkommer en/of tomaat (soms wat knabbels van De Kleine Keuken). Met zijn onbeperkte eetlust, houdt dit hem meestal wel zoet tot het avondeten.

Als ik aan het koken ben, speelt Nolan vrolijk verder. Hij rommelt bij mij in de (open) keuken of speelt in zijn speelhoekje. Als zijn geduld opraakt, gaat de televisie aan. Ik ben ervan overtuigd dat “schermtijd” ook veel toevoegt, waardoor ik het graag inzet op momenten dat het mij helpt. Op deze manier denk ik hier een goede balans in te vinden.

Tussen 17.30u en 19u (afhankelijk van hoe laat Gregory thuis is), gaan we met zijn drietjes eten. Nolan eet meestal mee wat wij eten, tenzij dat te pittig is, te vet is, teveel pasta bevat (waar hij nog steeds last van heeft) of te weinig goede voedingsstoffen. Hij eet dit zelf, met zijn handen of met een vork/lepel erbij.

Na het eten gaan we sinds twee weken direct door naar het potje. Hier zijn we een half uurtje aan het spelen en boekjes aan het lezen. Nolan vindt dit geweldig én heeft zelfs al twee keer op het potje geplast! 😱 De komende weken zullen we het potje vaker op de dag inzetten. Relaxt, op ons gemakje en met veel plezier! Hier later meer over.

Om de dag gaat Nolan onder de douche. Samen met ons of alleen. Hier speelt hij dan een beetje met het water, de spons en zijn speelgoedjes. Vooral stampen in het water is geweldig! (Ken je die meeuwen die stampen om wormen uit de grond te lokken? Dat dus!) Hij wordt afgedroogd, ingesmeerd en aangekleed. Tussendoor zingen we samen liedjes en maken we grapjes. Vervolgens gaan we als er tijd voor is nog even naar beneden.

Nolan geeft tegenwoordig vaak zelf aan wanneer hij wil gaan slapen. Hij houdt zijn hand tegen zijn oor en neemt me mee naar de trap. Dit is vrijwel altijd tussen 19.30u en 20u. Wij proberen hem zoveel mogelijk te laten vertrouwen op zijn eigen gevoel, dus doe ik het hekje open. Meneer gaat zelf snel de trap op en rent naar de badkamer om zijn tandjes te poetsen. Eerst poets ik, daarna poets hij zelf. Dit gaat goed, mits hij lekker in zijn vel zit. Anders is het een korte poetsbeurt. Ik zet Nolan weer op de grond en hij loopt naar zijn slaapkamer.

In bed leg ik hem in zijn slaapzak, geef ik hem zijn speen en zijn aapje. Ik doe zijn nachtlampje aan, de andere lampen uit en lees een verhaaltje voor. Tijdens het lezen, loopt hij wat heen en weer in zijn bedje of luistert hij aandachtig met zijn hoofdje tegen de bedspijlen. Ik leg het boekje weg, geef hem een kus, zeg welterusten en doe zijn Beethoven-Nijntje aan voordat ik naar beneden ga. Vervolgens slaapt hij heerlijk door tot de volgende ochtend.

Begrijp me niet verkeerd; het leven gaat niet altijd over rozen. Hoe wel Nolan in de kern een onvoorstelbaar vrolijk mannetje is, dat alles eigenlijk wel prima vindt, zit er een sterke eigen wil in (heeft ‘ie van zijn vader 😗). Ook is hij laatst nog een paar dagen flink uit de running geweest na zijn vaccinaties, waarbij zijn humeur niet echt om van te genieten was. Waarschijnlijk door het slapen dat er amper gebeurde.

Toch houd ik (allicht soms achteraf) van elk moment. Een deel van me wenst dat deze periode nooit voorbij zal gaan, een ander deel wenst dat ik terug in de tijd zou kunnen gaan en tegelijkertijd kan ik niet wachten om te zien hoe hij zich verder zal ontwikkelen. Helaas zitten die superpowers en voorlopig niet in, dus voor nu maar gewoon elke dag bewust meemaken! 😍 Ik heb in ieder geval een hoop nieuwe onderwerpen om over te schrijven, dus lees je de komende weken weer mee?

Facebook
Twitter
E-mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *