De miskraam, geschreven in maart 2018


Mama zijn, Zwangerschap en bevalling / vrijdag, oktober 19th, 2018

Je hebt stellen die heel onbevangen een zwangerschap instappen. Die niet zo goed weten wat er gaat komen of die alles vol positiviteit en enthousiasme op zich af laten komen. Dan heb je de stellen die maar al te goed weten welke kant het allemaal op kan. Die zich heel bewust zijn van de risico’s en zichzelf willen beschermen, door nergens vanuit te gaan totdat de risico’s minder worden en zelfs dan altijd de angst in hun achterhoofd houden. Twee jaar geleden waren wij dat laatste stel.

Leuk is anders, kan ik je vertellen. Ons zoontje ontwikkelde prima, maar door dit en een flinke dosis zwangerschapskwalen, hadden wij niet écht kunnen genieten tot later in de zwangerschap. Ook het hechten aan ons mannetje durfden wij pas tegen het einde. Toen ‘de buik’ niet meer te ontkennen was en we vijf echo’s achter de rug hadden met bevestiging dat alles tot die tijd in ieder geval goed was. Achteraf snapte ik de – naar mijn idee ook terechte – angsten wel en mochten die er zijn, maar ik wilde ze bij een volgende zwangerschap niet de hoofdrol laten spelen. Ik wilde genieten en ons kindje direct vieren!

Toen ik begin februari eindelijk, na acht lange maanden, een positieve zwangerschapstest in mijn handen had, herinnerde ik mijzelf eraan. Het duurde even (een vriendinnetje had een aantal miskramen achter de rug en dat had toch wat impact), maar na een weekje kon ik uitgaan van de positieve situatie. Het hielp dat mijn vorige zwangerschap wat ontwikkeling betreft vlekkeloos was verlopen. Mijn hersenen sloegen automatisch terug naar die situatie, naar de bekende weg.

Waar mijn Google-zoektermen vorige keer vragen betroffen die in het moment speelde, wist ik deze ontwikkelingen en antwoorden al. Dit keer was ik bezig met de toekomst. Ik had voor iedereen al duidelijk wanneer en hoe we het nieuws zouden delen. Shirtjes waren bedrukt en mokken versierd. Ik was heel langzaam al bezig met de inkopen voor een tweede, met het thema van de buikfoto’s en wegdromen over hoe de komende maanden zouden verlopen. De negenmaandenbeurs had ik stiekem bezocht  met mijn vriendinnetjes en kledingkast was weer helemaal pregnancy proof. Ik had met Marieke (van Twee ons Geluk) verschillende zwangerschaps-onderwerpen besproken om over te gaan schrijven en alle foto’s van deze tijd al verzameld voor in het zwangerschapsdagboek, die ik ook elke week digitaal bijwerkte. Kortom: ik was er klaar voor! Zelfs de kwalen waren alweer flink aanwezig, wat niet anders kan zijn dan een goed teken.

Toch werd ik zenuwachtiger voor die eerste echo. De vitaliteitsecho. Hoewel ik denk dat het de juiste houding is, is oprecht vertrouwen hebben in een goede afloop niet mijn ding. Het lukt mij nooit. Mijn kwaliteit is de ‘fake it till you make it’-instelling. Dit keer was het anders en dat maakte me bang. Vlak voordat we gisteren het ziekenhuis in liepen, zei ik nog tegen Gregory: ik ben er zo van overtuigd dat alles goed zit, dat ik denk dat het niet goed zit. Na een stevige knuffel liepen we naar de balie.

We speelden wat met ons eerste wondertje in de verder lege wachtkamer. We liepen met de echoscopiste mee naar een kamertje en ik deed mijn broek uit voor de inwendige echo. Ook dit hadden we allemaal al een keer meegemaakt. Terwijl Nolan alle medische apparatuur eens goed aan het bestuderen was, zag ik op het scherm echter iets wat ik nog niet eerder had gezien. Dit zag er niet zo uit als twee jaar terug. “Ik ga eerst even je hele baarmoeder rond”, zei ze. “Ah”, dacht ik nog, “ze zoomt straks gewoon wat verder in.” Helaas had ik het toch goed gezien. De vruchtzak was goed zichtbaar, er zat alleen geen boontje in. Geen vruchtje en zeker geen wit knipperlichtje in het midden.

Ze checkte mijn eierstokken,  maakte een volledige scan en alles zag er verder prima uit. Mijn lichaam was op en top zwanger, alleen het kindje was niet zichtbaar. “Dit was niet de echo waar je op hoopte, hè?”, zei ze medelevend. Nou nee, dat was het inderdaad niet. Ik wist ook even niet zo goed wat ik ermee moest. Ze heeft alles opgemeten en uitgeprint. Toen ze ging overleggen met de gynaecoloog, kwamen mijn tranen pas. Ze gaf aan dat het waarschijnlijk niet goed zat, maar ze nog niets met zekerheid kan zeggen. De vruchtzak heeft de grootte van vijf weken, terwijl ik eigenlijk (volgens de ovulatietesten) bijna acht weken zwanger zou moeten zijn. De kans is groot dat het vruchtje rond vijf weken is gestorven, maar dat mijn lichaam hier nog niet van op de hoogte is. Het kan ook betekenen dat de bevruchting later heeft plaatsgevonden en hoe wel die kans nihil is, hebben we volgende week nog een controle-echo. Voor de zekerheid.

Het wachten bij de balie, totdat het dolgelukkige koppel voor ons eindelijk hun afspraak had gemaakt, leek een eeuwigheid te duren en de tranen brandde achter mijn ogen. Met wat kusjes van mijn twee mannen, hield ik het vol tot we bij de auto waren. Daar stortte ik in. Ik zat, deed de deur dicht, de tranen kwamen en waren niet meer tegen te houden.

Eenmaal thuis was de eerste lading op. Ik opende Google en ging op zoek naar kansen, oorzaken en gevolgen. Wat moest ik anders? Dat afwachten is niet aan mij besteedt. Ik kwam tot de conclusie dat de medische redenen voor een lege vruchtzak, waarbij het wél goed eindigde, niet op ons van toepassing waren. De hoop viel weg, maar de onzekerheid ook. De rest van de dag voelde ik me over het algemeen verlamd. Emotieloos. Ik wilde naar bed en daar blijven. De rest van de week. Gewoon even niet bestaan. Tegelijkertijd voelde ik van alles door elkaar.

Ik voelde me dankbaar voor mijn man en voor het monstertje dat bij me op schoot zat. Verder voelde ik me dankbaar voor mijn keuze om het nieuws dit keer direct na de test (alleen) met mijn twee beste vriendinnetjes te delen (die ik ook te vaak zag om het verborgen voor te kunnen houden). Ik had deze ervaring niet met iedereen willen delen, Gregory wilde het eigenlijk zelfs aan niemand vertellen en tegelijkertijd was ik zo blij dat ik troost en steun kon vinden bij de personen die mij het beste kennen en het beste kunnen helpen.

Ik voelde me intens verdrietig over het verlies, over de leegte. Niet alleen het vruchtje was weg, maar ook mijn beeld van de komende weken, maanden en jaren. De hele toekomst zal er anders uit komen te zien dan ik de afgelopen maand voor ogen had. Ook voel ik angst voor de volgende stappen. Voor de eventuele medische ingrepen. Dit terwijl ik daar bijvoorbeeld bij de (helse) bevalling vorige keer totaal geen last van heb gehad. Ik besprak deze angst met onze lieve verloskundige in een lang telefoongesprek en zij gaf aan dat dat niet vreemd was. Een bevalling is ‘normaal’, is ‘hoe het hoort’. Een miskraam is dat niet. Ze heeft mij meer informatie gegeven en gerustgesteld.

Ook hebben we een volgende zwangerschap besproken. Ze vertelde dat de kans op een volgende miskraam nu iets is verhoogd, maar dat ze geen verdere problemen verwacht. We zijn jong, hebben samen al een gezond kind, we leven gezond en de kans op een goede zwangerschap is nog steeds vele malen groter dan op een tweede miskraam. Ze gaf aan dat zwanger worden veel moeilijker is dan zwanger blijven en dat is ons al twee keer gelukt. Ik gaf aan dat ik het ook enorm eng vond om mezelf weer in deze kwetsbare positie te zetten. Dat ik aan de ene kant nog steeds die grote wens had om direct weer verder te gaan en aan de andere kant veel weerstand voelde om er nog een keer voor te gaan. Haar antwoord hierop, was dat alleen wij zelf kunnen aanvoelen wanneer we er weer klaar voor zijn. Dat het heel vaak voorkomt dat stellen even een pauze nemen om alles te verwerken. Wat ik zelf denk is dat deze angst bij mij pas weggaat als we naar een goede echo kijken en dat mijn wens groter is dan mijn angst. Hier heb ik nog een aantal weken om over na te denken.

Wat ik lastiger vond om te verwerken, was de grote omslag van de dag. Vanmorgen was ik nog zwanger en nu ineens niet meer. Mentaal was ik direct weer twee maanden terug gezet, de zwangere mindset was er in één harde klap uitgeslagen. ‘s Middags heb ik alle babydingen opgeruimd, alles moest uit het zicht. De babyfase wordt nog even uitgesteld. Mijn lichaam is daar alleen nog niet van op de hoogte. Ik voel me misselijk, heb hoofdpijn, mijn tepels druppelen nog steeds (die waren er verrekte vroeg bij dit keer), ik ben uitgeput en mijn buik is opgezwollen. Ik voel me flink benadeeld en bespeeld, omdat ik wel de kwalen heb, maar geen mooi vooruitzicht. Ik keek dit keer niet volledig uit naar zwanger zijn. Ik zag er zelfs een beetje tegenop, maar het mooie kindje.. daar heb ik het allemaal voor over. Waar heb ik het dit keer voor gedaan? Waarom kan mijn lichaam niet gewoon accepteren dat het klaar is en stoppen met deze ongein? Waarom kom ik er ook nu, met de echo, pas achter dat het weken geleden al mis was? Het voelt niet eerlijk dat mijn lichaam het afstoten uitstelt.

Toen ik moest plassen en automatisch het kannetje pakte dat ik had gekregen bij de aanmelding voor Moeders voor Moeders, werd ik boos op mezelf. Ik voelde me alsof ik mijzelf voor de gek aan het houden was. Alsof ik de hele zwangerschap verzonnen had. “Stop met jezelf aanpraten dat je misselijk bent! Denk je soms dat alles wel goed komt als je doorgaat met urine sparen? Ruim snel die positiebroek weer op! Wie houd je nou voor de gek?! Triest mens…” Dat dit geen behulpzame gedachtegang is, dat snap ik zelf natuurlijk ook wel. Tegen de avond kon ik dit redelijk loslaten. De volgende ochtend was er echter een nieuwe destructieve gedachtegang voor in de plaats gekomen. “Ben je van plan wat te gaan eten? Ik dacht het niet! Die misselijkheid, die heb je verdiend! Je zult hem voelen ook.” Toen ik een uur later het gebrabbel van boven hoorde komen, stuurde ik ook deze gedachte snel uit mijn hoofd.

Voor mijn gevoel helpt het enorm dat we al een prachtig mannetje hebben rondlopen. Als een buitenstaander zo’n opmerking zou maken, zou ik het niet oprecht in dank afnemen. Het maakt het verdriet namelijk niet minder. Het maakt de pijn niet minder. Ook snap ik de “troostende” gedachte die mensen met deze opmerking willen meegeven. Want natuurlijk ben ik dankbaar voor het gezonde kindje dat ik al heb en ben ik blij dat ik van hem kan genieten, dat het knuffelen me troost biedt. Wat mij echter vooral helpt is dat het leven door moet gaan als je voor een kind moet zorgen. Ik neem de ruimte voor het verdriet en de boosheid. Ik ben op bed gaan liggen om tot rust te komen en mijn gevoel en gedachten even de vrije loop te laten. Maar toen Nolan wakker werd, moest ik er ook uit. Ik kan niet verdrinken in mijn eigen verdriet, er niet in blijven hangen. Ik heb nu kaders waarin ik mezelf even kan verliezen in zelfmedelijden, maar buiten die kaders draait het om liefde, aandacht, leven in het moment en een constructieve aanpak.

Persoonlijk vind ik het fijn om nutteloze, moeilijke ervaringen zoals deze, een klein beetje nut toe te stoppen. Zijn er dingen die ik hiervan heb geleerd? Hoe wil ik nu verder? Vanuit praktisch oogpunt, heb ik Moeders voor Moeders gebeld om te vragen of het überhaupt nog nut heeft om in te zamelen. De mevrouw aan de telefoon zei dat ze er wel degelijk nog hormonen uit konden halen, maar dat ze er alle begrip voor heeft als ik daar nu niet aan wil denken. Daar had ze gelijk in. Ik werd verdrietig van de gedachte van doorgaan, maar het lukte me om me hier overheen te zetten. Juist nu vind ik het nog belangrijker om mee te helpen om kinderwensen te realiseren.

Ook heb ik “besloten” om het zwaar deprimerende ‘wachten op een miskraam’ te herdefiniëren naar het iets minder deprimerende ‘wachten op een heftige, late menstruatie’. Natuurlijk is het afwachten hoe deze  ervaring wordt, maar het laatste heb ik al veel vaker meegemaakt en dat geeft mij iets meer houvast. Ook hoop ik dat het bloeden, als het dan toch mis is, vóór de echo zal gebeuren. Ik zie heel erg tegen het onderzoek op en tegen de keuzes die daarna zullen volgen. Ik heb het liever gewoon allemaal afgesloten.

Ik heb geleerd dat ik bij een volgende zwangerschap alsnog graag de zorgeloze houding zou willen hebben. Ik zal mijn best doen om deze ervaring hier zo min mogelijk invloed te laten hebben. Was de klap nu hard en onverwachts? Ja. Was het verdriet minder geweest als ik terughoudender was geweest met mijn enthousiasme? Nee, dat denk ik helaas niet.

Ik ben me ervan bewust dat ik waarschijnlijk nog allerlei emoties zal hebben in dit verwerkingsproces. Die mogen er zijn. Natuurlijk had het veel erger gekund, maar ik ben wel een maand bewust zwanger geweest en het zal tijd kosten om dit een plekje te geven. Voor nu wacht ik ‘het einde van mijn cyclus’ af en ga ik zo weer lekker spelen met mijn grote liefdes.

(Lees hier hoe ik de rest van dit proces heb ervaren)

Facebook
Twitter
E-mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *