“Mijn baby wordt groohoot!” – Ontzwangeren


Mama, Mama zijn / donderdag, juli 13th, 2017

“Oh kijk, deze driewieler is ook leuk.”

“…” *snik*

“Is er iets?”

“Nee…” *snik*

“Je bent aan het huilen.. wat is er?”

“Hij wordt zo groohooooot” ?

“Ach, lieverd, toch..”

Negen maanden zwanger, negen maanden ontzwangeren. Dat is wat ze zeggen. Inmiddels is Apie echter de negen maanden gepasseerd en ik zit onder andere nog steeds regelmatig snikkend op de bank. Zo ook toen we van de week bezig waren met zijn verlanglijstje (inspiratie komt namelijk nooit wanneer het nodig is, dus we beginnen bijtijds).

(De volgende dag kwamen de tranen trouwens weer, toen ik mijn moeder vertelde over de situatie. Middenin de Prénatal! Diezelfde avond wéér toen ik man vertelde over de situatie van die middag.. Pfff)

Als ik zo op internet lees, blijkt dat ik lang niet de enige ben die nog steeds niet helemaal te oude is. Ja, emotioneel was ik altijd wel al. Extreem veel huilen was toch wel de voornaamste reden om toch maar die zwangerschapstest te doen. Dit dagelijkse gejank komt echter niet eens een béétje in de buurt van ‘ontzwangerd’. De vraag die in mijn hoofd speelt is eerder of dit ooit nog over zal gaan.

Uiteraard is het niet vreemd om trots te zijn op iedere teug lucht die je kind neemt en Apie heeft dan ook grote sprongen genomen afgelopen maand. Hij is goed gaan tijgeren én kruipen, heeft verschillende nieuwe tanden, kan zich optrekken, stapjes zetten, het huis opnieuw (laten) inrichten met zijn geboef, ‘woordjes’ zeggen, ‘kusjes’ geven, is de meest fanatieke baby in zijn zwemgroep en heeft een hele volle trukendoos aan grapjes om uit te halen. Dus redenen (en momenten) genoeg voor de vele vreugdetranen!

Toch zit er voor elke twee vreugdetranen ook een traantje van verdriet. Deze momenten krijgen we nooit meer terug. Ik waardeer elke dag met hem. Ik koester alle momenten. Ik leg zoveel mogelijk vast en heb de ware luxe om alles van hem van dichtbij mee te maken. En zélfs dan, lijkt het nog door mijn vingers te glippen. Ik vind het afscheid van zijn babytijd bijna net zo zwaar, als dat ik de aankomende dreumesperiode geweldig vind. Dit resulteert, helaas voor mijn (gelukkig begripvolle en hele lieve) echtgenoot, in een achtbaan van emoties die om de paar dagen even uit de bocht slingert.

We zullen zien wanneer mijn hormonen besluiten weer wat meer in balans te komen. Gaat er tijd overheen? Gaat er een volgende zwangerschap overheen? Ooit zal het vast goed komen! Alhoewel.. ? Misschien moet ik wat minder hoopvol zijn, gezien mijn moeder met me mee stond te snotteren..

Facebook
Twitter
E-mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *