Ik ben zwanger! Nolan krijgt een…


Mama zijn, Zwangerschap en bevalling / zondag, oktober 21st, 2018

Zoals je hebt kunnen lezen in de titel, verwachten wij binnenkort een nieuw gezinslid!

Terwijl ik dit artikel schrijf, ben ik net over de helft van deze zwangerschap. Zoals ik in een vorig artikel al aangaf, heb ik niet meer bepaald de behoefte om iedereen van ons persoonlijke leven op de hoogte te houden. Regelmatige, persoonlijke updates over de zwangerschap of straks het kindje zullen daarom dit keer uitblijven. Wel lijkt het mij belangrijke achtergrondinformatie voor de komende artikelen én zijn er specifieke onderwerpen rondom de zwangerschap die ik graag wil bespreken. Om anderen te voorzien van meer informatie, ervaringen en uitgangspunten. Daarom bied ik jullie wel graag een kijkje in hoe wij deze weg tot nu toe hebben ervaren.

Zwanger worden
Voor de mensen die ons kennen, was het al lang bekend dat wij niet zoveel leeftijdsverschil wilde tussen onze kinderen. Vrijwel alle keuzes hierin hebben voor- en nadelen en iedereen die ik ken maakte deze keuze op persoonlijke ervaringen. Wij vinden een klein verschil toch net iets leuker voor de kinderen en ook fijner voor onszelf. Vanwege de bevalling moesten we een jaar wachten tot ik weer zwanger mocht worden (stiekem hebben we deze grens zelf iets vervroegd, wat medisch gezien echt niet aan te raden is) en vanaf Nolan’s eerste verjaardag zijn we er helemaal voor gegaan. Toch duurde het dit keer allemaal wat langer. Ondanks dat er velen zijn die nog veel langer moe(s)ten wachten, maakte ik me elke maand zorgen dat er iets in mijn lichaam toch niet goed zat en was elke menstruatie er één te veel. Was het puur mazzel dat we Nolan mochten krijgen? Heeft de bevalling toch meer impact gehad dan we dachten? Acht lange maanden later voelde ik me toch duidelijk zwanger. Niet door specifieke symptomen, maar de manier waarop ik moe was en de manier waarop ik me emotioneel voelde. Dit was dan ook de eerste keer in al die maanden dat ik bij mijn vriendinnetje aangaf wat ik vermoedde. Ik had gelijk. Ruim een week later had ik een positieve test in mijn handen. De klachten werden steeds erger, dus er zat duidelijk een hoge dosis hormonen in mijn lichaam! Toch bleek het vier weken later bij de echo niet goed te zitten en liep dit uit in een miskraam. Ondanks dat het allemaal nog vrij pril was en we nooit een vruchtje hebben gezien, was dit zowel mentaal als fysiek een heftige periode, waarin ik veel van me af heb geschreven.

De periode daarna maakte ik voor het eerst mee dat ik gemengde gevoelens had over hoe graag ik zwanger wilde zijn. Want, ja, ik was er voor de volle honderd procent van overtuigd dat ik nog zo’n prachtig kindje wilde én dat ik dit zo snel mogelijk wilde. Dit keer zaten de klachten echter nog heel goed in mijn geheugen. Ik wist héél duidelijk waar ik aan begon en deze herinneringen waren niet vervaagd, zoals voor mijn tweede zwangerschap. Nee, dit keer heb ik héél bewust meegemaakt hoeveel invloed die hormonen hebben. Zeker toen ze slechts een aantal maanden terug in één dag verdwenen waren bij de miskraam.

Precies een jaar nadat we de stap hadden gezet om voor een tweede wondertje te gaan en de zorgen wat groter werden, voelde ik me toch weer zwanger. Op een hele vroege test, puur om te checken of ik nog op mijn lichaam kon vertrouwen, verscheen er een nauwelijks zichtbaar streepje. Oké, nog nergens vanuit gaan, maar mijn lichaam houdt me in ieder geval niet voor de gek. De dag erna was hij iets donkerder en op de dag dat ik officieel kon testen, was de streep duidelijk zichtbaar! Heel voorzichtig konden we opgelucht ademhalen.

Niet al te diep, want we waren er nog lang niet. In februari hadden we besloten zorgeloos in de zwangerschap te staan en dit keer wilde we dat weer. Dat was alleen wel verrekte moeilijk. Een miskraam, zeker wanneer deze pas na een aantal weken of maanden aan het licht komt, neem je denk ik elke volgende zwangerschap met je mee. De weken tot de echo leken voorbij de kruipen. De dag van de intake, was ik onophoudelijk aan het trillen. In de auto erheen wist ik niet wat ik met mezelf aan moest en in de wachtkamer zat ik te huilen. Na de bevestigende woorden van de echoscopiste “ik zal het maar meteen zeggen: het hartje klopt!” lag ik te huilen en toen dat allemaal voorbij was, begon het een kamer verder bij de verloskundige weer opnieuw. Ondanks dat er ook ná zeven weken nog een hoop mis kan gaan, was dit het moment dat we eindelijk echt van een goede zwangerschap uit konden gaan.

De eerste helft
De eerste anderhalve week na de test, had ik bijna geen klachten. Alleen flinke noodzaak aan middagdutjes om de dag door te komen. Ik begon langzaam te denken dat de heftige kwalen die ik gewend was uit zouden blijven, maar niets was minder waar. In één klap kwamen de misselijkheid, de hoofdpijn en duizeligheid opzetten.

Als ik die klachten zo lees, lijkt het niet zoveel voor te stellen.. een gemiddeld griepje? But let me tell you something, you ain’t known nausea till you had pregnancy nausea. Na de achtste week, trok ik het niet meer. Ik was wanhopig, kon de dagen amper doorkomen en had een mega schuldgevoel tegenover Nolan. Ik kon niet zitten, niet staan, niet lopen of liggen zonder de emmer naast me te hebben en waar het overgeven bij mijn eerste zwangerschap beperkt kon blijven tot zo’n drie keer per dag, hield ik nu niets meer binnen. Ik kon niet slapen, niet eten, niet drinken of bewegen zonder me beroerd te voelen en dit gevoel bleef 24/7 aanwezig. Ik wilde eigenlijk geen medicijnen. Bij Nolan was ik deze zware periode ook doorgekomen, maar dan mét een fulltime baan én zonder ook maar een paracetamolletje te nemen. Dit keer was de keuze alleen beperkt want ik was niet de enige die last had van de situatie. Ik moest ook de gastkindjes goed kunnen verzorgen, het kindje in mijn buik had de nodige voedingsstoffen nodig en mijn geweldige mannetje had een mama nodig die niet op zombie-stand staat. Daarnaast heb ik geleerd van het te lang doorzetten toen ik zwanger was van Nolan. Na een urinetest (die gelukkig nog geen ernstige uitdroging aangaf) en een gesprek met de verloskundige, heb ik dan toch besloten om de pillen te gaan slikken en dit was de beste keuze die ik de afgelopen maanden heb gemaakt. Ik probeerde de dosis continu in de gaten te houden, zodat ik deze zo laag mogelijk kon houden. Dit zorgde er niet voor dat de klachten helemaal verdwenen, maar ik kon mezelf weer een beetje terugvinden. Ik kon weer spelen met Nolan en het “leven” in het woordje “overleven” herkennen. Autorijden en zelfs fietsen zat er door de bijwerkingen niet in, maar dat nam ik dan maar voor lief. Met twintig weken lukte het me eindelijk om de dagen vrij goed door te komen zonder medicatie en was er weer een fase afgesloten.

Hoe gaat het nu?
Ik weet niet hoe ik er zonder de medicijnen de afgelopen maanden nu bij had gezeten, maar op het moment gaat het verrassend goed. Mijn concentratie is ver te zoeken, mijn bekken en buikbanden spelen alweer een beetje op, sommige ochtenden beginnen nog met overgeven, ik loop non stop rond met een volle blaas, zwangerschapsmigraines zijn mij niet meer onbekend, puistjes zijn duidelijk aanwezig, haargroei op plekken waar het niet gewenst is, gewrichten die ‘op slot’ gaan op de meest onhandige momenten, nachtmerries zijn nog steeds aanwezig, de buik groeit met een een onvoorstelbaar tempo (“Zijn het er echt geen twee?”) en heeft nu alweer blijvende beschadigingen náást de beschadigingen van vorige keer, elke avond last van maagzuur, extreme stemmingswisselingen, heftige krampen, etc. En alsnog ben ik vaak oprecht aan het genieten!

Sinds de vijftiende week kan ik de bewegingen voelen in mijn buik, sinds na de twintigste week voel ik het zelfs aan de buitenkant! Het is een druktemakertje, een fanatieke acrobaat. Vanaf het moment dat ik wakker word, kan ik vrijwel elke keer dat ik stil zit kleine schopjes voelen en vanaf het eind van de middag is het non stop feest! Nu de bewegingen nog geen zeer doen, ben ik heel bewust minimaal eens per dag aan het koesteren hoe fijn dit is. Ik ben zo dankbaar dat er weer een klein kindje bij mag komen. Dat we nog zo’n fantastisch mensje mogen helpen opgroeien, dat Nolan een speelmaatje krijgt voor het leven. Ik kan sinds het slikken van de medicijnen weer gezonde dingen eten en bewegen, waardoor de kilo’s dit keer onder controle blijven. Ook het maagzuur kom ik wel overheen, want als ik de artikelen mag geloven, betekent dit dat ze met dikke, lange lokken op de wereld zal komen. Ja, inderdaad: ZE! Nolan wordt een geweldige grote broer van een zusje en wij krijgen een prachtig dochtertje! Wat het geslacht ook zou zijn, ons geluk kan niet op! We kunnen niet wachten tot we haar in onze armen en ons gezin kunnen verwelkomen.

Facebook
Twitter
E-mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *