Eén jaar thuis – deel 3: thuis aan het werk


Mama, Mama zijn / dinsdag, september 12th, 2017

En toen was het januari. De kraamtijd was voorbij en het echte leven ging beginnen! Soort van.. eigenlijk niet dus. Eigenlijk veranderde er nog niet veel. Ik was begonnen als gastouder, maar wilde langzaamaan beginnen. Eén kindje was eerst prima. Ondanks dat ik er heel veel zin in had, viel het me de eerste maanden zwaar. Dat de kraamtijd voorbij was, had Apie nog niet zo goed begrepen. Hij vertoefde dus nog steeds de hele dag op mijn arm. Logisch ook, een baby kan het helemaal niet schelen wat de kalender zegt, die luistert alleen naar zijn eigen lichaam.

(lees hier hoe mijn verlof begon en hier hoe de kraamtijd verliep)

Achteraf gezien had ik daarom een stuk zorgvuldiger moeten zijn met mijn selectieprocedure voor een opvangkindje. Dat heb ik nooit eerder hoeven doen. Ik ben namelijk dol op alle kinderen en ook bij dit werk, vang ik ze stuk voor stuk met alle liefde op. Welke leeftijd ze hebben, wat voor temperament ze hebben of wat voor opvoeding ze thuis krijgen, dat maakt echt niet uit voor hoeveel liefde en groei ik ze kan meegeven. Ook heb ik wel vaker in gezinnen gewerkt met twee of meer kindjes, waarvan in ieder geval eentje nog een baby was. Sterker nog, ik heb met hele groepen gewerkt, waarbij de eisen een stuk hoger waren en de cliënten een heel stuk uitdagender. Ik had dus echt niet voorzien dat er iets anders zou zijn dan normaal. Dat heb ik geweten.

Laat ik voorop stellen dat zowel Apie als het meisje geweldig zijn én er geen kinderen benadeeld zijn door deze situatie. Juist dat laatste maakte het zo zwaar, omdat ik daardoor vooral veel van mijn eigen sanity aan het inleveren was. Ik zal uit privacyoverwegingen niet in details treden, maar:

een baby die volledig gevolgd wordt,
die medisch goed in de gaten gehouden moet worden,
die heel veel aandacht vraagt

+

een temperamentvolle kleuter
die onwijs moet wennen aan de nieuwe opvoedstijl, omgeving en grenzen
die baby’s leuk vind, zolang ze geen geluid maken

+

een hormonale mama
met een chronisch slaaptekort

= (in ons geval, ondanks dat het ook erg gezellig is) “best wel” pittig

Na een half jaartje (waarin Apie ouder werd en het dus echt wel steeds beter ging)  ben ik om andere redenen met dit gezin gestopt en daarna sloot het gastouderbureau, dus dit werk staat even op pauze.

In diezelfde periode had ik ook een aantal pedagogische opdrachten. Zoals het maken/geven van een training aan gastouders om kindermishandeling te signaleren en handvatten te geven voor hoe je ermee om moet gaan. Met een baby in huis is dit toch anders. Deze training bijvoorbeeld was in de avond en ik werkte als Apie sliep, maar dan nog vond ik het onwijs lastig om mijn focus te vinden en vast te houden. Om van mijn mamabrein over te schakelen naar mijn werkbrein en productief te zijn, vóórdat Apie weer wakker werd (lees: in een uur tijd werk doen voor tien minuten). Hierdoor duurde de voorbereiding een stuk langer dan normaal.

Waar ik me verder “zakelijk” mee bezighoud, zijn de blog en een bedrijfje dat Gregory en ik onlangs zijn gestart. Dingen waar ik naast Apie, mijn sociale leven en het huishouden wel zoet mee ben, maar wat ook goed te doen is nu Apie een beter ritme heeft. Zijn slaapjes zijn langer, ik weet waar ik aan toe ben en Apie heeft ook steeds vaker de behoefte om even alleen te spelen. Dan kan ik in de tussentijd lekker aan de slag.

Wat voor mij het belangrijkste was het afgelopen jaar (en eigenlijk ook de komende jaren zal zijn), is dat mijn gezin altijd voor gaat. Voor alles. Mijn gezin is belangrijker dan werk, belangrijker dan de mening van anderen en ja, ook belangrijker dan ikzelf. Natuurlijk draait het hierbij om balans. Blut zijn, is over het algemeen ook niet goed voor je gezin en hetzelfde geldt voor niet goed in je vel zitten. Verder wil ik Apie ook niet meegeven dat wij de enige (belangrijke) mensen zijn op deze aardbol, we leven dus echt niet in een bubbel en vinden het belangrijk om voor anderen klaar te staan. Alleen als het erop aankomt, kies ik voor mijn gezin. Zo zonder baan  en de daarbij meegeleverde verantwoordelijkheden buitenshuis, is dat natuurlijk een stuk makkelijker om te realiseren en ik ben onder andere daarom dus heel dankbaar dat ik nu in deze positie kan zitten.

Het grootste voordeel van het afgelopen jaar, vind ik toch wel dat ik elke ontwikkeling van Apie heb kunnen meemaken en vastleggen. Ik heb werkelijk niets hoeven missen en een groter geluk bestaat er voor mij bijna niet. Ik kon er op een enkele uitzondering na altijd voor Apie zijn als hij mij nodig had én we kunnen zijn opvoeding precies op onze manier doen. Geen zorgen dus over de opvoedstijl van de opvang en ook later geen spijt dat ik te veel gemist heb. Allemaal dingen die ik zeker niet als vanzelfsprekend zie.

Tot slot heb ik elke medische kwaal en al zijn voedingsmiddelen goed in de gaten kunnen houden, wat niet bepaald een overbodige luxe was. Ik had de vrijheid om snel naar het ziekenhuis te gaan op de momenten dat het nodig was, om hem in zijn eigen omgeving te laten spelen als hij ziek was en zelf een pyjamadag te kunnen hebben na de zoveelste nacht met een baby die het uitschreeuwde van de pijn. Met alle ziekenhuisbezoekjes zou een werkgever overigens absoluut niet blij geweest zijn. Wat er ook in de CAO staat, contractverlenging zou er dan niet inzitten. Fijn dat die stress mij dus bespaard is gebleven.

Toch zijn er absoluut momenten dat ik het buitenshuis werken heb gemist. Onder andere omdat ik daar op een andere manier uitdaging in vind, die ik thuis niet kan nabootsen. Ondanks dat ik mezelf blijf stimuleren om nieuwe dingen te leren en ervaringen op te doen, is het niet te vergelijken.

Ook ben ik stiekem af en toe wel een beetje jaloers op Gregory. Niet tot het punt dat ik zou willen ruilen en ik zeg ook echt niet dat hij het makkelijk(er) heeft, maar hij heeft wél de mogelijkheid om even op adem te komen op zijn werk. Even goed te kunnen focussen op iets, zich echt nuttig te voelen. Om alleen maar rekening te hoeven houden met zichzelf (en andere volwassenen). Dat zijn dingen waar ook ik wel behoefte aan heb en die nu niet altijd te realiseren zijn.

Dat zijn echter ook dingen die ik over een tijdje weer kan ervaren. Wij zijn een redelijk jong gezin, dus ik heb nog tijd zat om me nuttig te voelen en productief te zijn, net zoals we ooit wel weer een zorgeloos budget hebben. Verder zal er snel genoeg een tijd komen dat ik Apie niet meer de hele dag om me heen heb, dat hij mij ook steeds iets minder nodig heeft. Dat hoort erbij. Dus zolang het nog kan, blijf ik al deze kostbare momenten in een plekje in mijn hart opslaan. 

Facebook
Twitter
E-mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *