Eén jaar thuis – deel 2: Mijn verlof na de bevalling


Mama, Mama zijn / maandag, september 4th, 2017

Begin oktober was Nolan geboren, dus half december zou mijn verlof eindigen. De functie die ik toen had, zou ik sowieso niet door gaan zetten, omdat ik niet meer fulltime wilde werken. Onder andere door welke opties overbleven bij mijn werkgever, besloten we dat ik zou stoppen en iets anders zou gaan doen. Ik zou gaan beginnen als gastouder en koos ervoor om in januari te starten. Ik had na mijn bevalling dus bijna drie maanden verlof.

(Lees hier het artikel over mijn verlof voor de bevalling.)

Deze drie maanden heb ik als geweldig, maar ook zeer heftig ervaren. Uiteraard kwam dit grotendeels door het herstellen van de keizersnede, maar daar heb ik al eens over verteld. Ook het “drama” rondom de kraamweek is een onderwerp apart. Waar ik het nu vooral over wil hebben, is hoe deze periode mij mentaal heeft beïnvloed. Er speelden namelijk drie dingen die er bij mij voor zorgden dat ik niet alleen met veel vreugde terugkijk naar deze tijd.

Allereerst had ik de verandering, de omschakeling van zwangere naar mama, veel groter verwacht. Emotioneel gezien, dan. Natuurlijk zijn er de praktische veranderingen, maar ik verwachtte dat ik me ook heel anders zou voelen en dat was niet het geval. Daardoor had ik heel erg het idee dat er iets niet klopte en dat vond ik onwijs lastig om mee om te gaan. Na die weken kwam ik erachter dat alles helemaal goed zat, hoor.

Verder vond ik het emotioneel uitputtend om elk moment van de dag met Nolan op mijn armen te zitten. Niet om hem tegen me aan te hebben, dat vond ik geweldig. Wat ik vervelend vond, was dat ik mijn handen niet vrij had. Ik had geen bewegingsvrijheid. Ik kon in het begin nog niet echt de deur uit na de keizersnede.  Ik kon niets productiefs doen, waardoor ik me met de dag nuttelozer voelde. Ik ben echt pro-bankhangen, maar na een aantal dagen was ik daar toch echt wel klaar mee! Ook had ik in de tijden dat Nolan lag te knorren, alle leuke Netflix-series al gezien. De minder leuke ook, trouwens. En de films. Ik stond vaak op zombiemodus en daar wordt je niet vrolijker van. Naarmate de tijd verstreek, werd dit gelukkig wel steeds minder. Ik kon fysiek weer wat meer en de draagdoek werd steeds vaker in gebruik genomen. Nolan had mij in deze periode gewoon nodig. Nadat ik hem op deze wereld had gezet, was er voor hem zijn, wel het minste dat ik voor hem kon doen. Dat ik het met alle liefde deed, maakte het alleen niet makkelijk. 

Nolan had al vanaf zijn geboorte problemen met zijn spijsvertering. Nu nog, maar zeker in het begin was ik daar erg onzeker over. Nu hij wat ouder is, we meer ervaring hebben met zijn lichaam en er een aantal onderzoeken hebben plaatsgevonden, weten we meer wat we kunnen verwachten. Ook zijn er meer manieren om ervoor te zorgen dat hij de juiste voedingsstoffen binnenkrijgt. Toen Nolan pas op deze wereld was, was dit wat lastiger. Alles moest bijgehouden worden, overal moest op gelet worden. Door zijn buikpijn had Nolan zelfs een voorkeurshouding ontwikkeld, waar we gelukkig héél op tijd bij waren. Met vijf weken hadden wij de fysio al over de vloer, waardoor deze hardnekkige voorkeur al met een aantal maanden verholpen was en zijn hoofdje snel weer mooi rond werd.

Vooral die innerlijke strijd (overbezorgde moeder versus ik merk het, dus het is er) vond ik slopend. Om nog maar te zwijgen over het aanzien dat Nolan zoveel pijn had, zonder iets anders te kunnen doen dan troosten. Hartverscheurend!

Uiteraard zijn er ook hele leuke, vrolijke, gelukkige, hartverwarmende momenten geweest in deze periode. Alle ontwikkelingen die ik van dichtbij mocht meemaken, bijvoorbeeld. Zijn eerste lachje, de eerste keer dat hij zijn benen omhoog deed, de eerste keer dat hij zijn handje doorhad, dat hij een speelgoedje vast kon houden. En alle keren ook die daarna kwamen. Ik vond het allemaal prachtig! Van elke glimlach, maar (ja, echt!) ook van elk huiltje en elke volle luier, bleef mijn geluksvlammetje groter groeien en ook dat is niet gestopt.

Mijn vriendinnen waren ook een onwijze steun in deze periode (elke periode trouwens), waardoor ik extra veel liefde heb mogen ontvangen. Als ik in een dipje zat, als ik mezelf in een vicieuze cirkel vond, haalden zij me er weer uit. Hoewel mijn wereld op dat moment alleen maar draaide om Nolan, was het fijn om te ervaren dat ook ik niet werd vergeten. Dat deed me toch wel nog meer realiseren hoe geweldig mijn leven is, dat ik veel heb om dankbaar voor te zijn. Net als meemaken hoe mijn grote liefde, mijn fantastische echtgenoot, óók nog eens tot een fantastische papa ontpopte! Als dát niet gelukkig maakt, weet ik het ook niet meer.

Er is nog één artikel om te schrijven over dit onderwerp: deel drie – thuis aan het werk!

Facebook
Twitter
E-mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *