Eén jaar thuis – deel 1: Hoe mijn verlof begon


Mama, Mama zijn, Zwangerschap en bevalling / zondag, augustus 27th, 2017

“Ik heb jullie helemaal onderzocht en voor nu is het oké, maar voor de gezond van zowel jou als je zoontje, is mijn officiële advies dat je per direct stopt met werken. Dit kan zo niet langer. Niet minderen, helemaal stoppen.” 

Dat was even schrikken. 20 augustus 2016 was ik aan het werk. Het was rustig op de werkvloer, maar er was een hoop administratie te doen. Een mooi klusje, want ik voelde me alles behalve goed. 32 weken zwanger en het huilen stond me nader dan het lachen, niet alleen vanwege de hormonen. Ik was op. Helemaal op. Natuurlijk niet iets wat ik snel laat merken. Klagen werkt bij mij af en toe als een soort uitlaatklep, maar dat het écht niet ging? Nee.. Ik had me nog nooit eerder in mijn leven ziek gemeld voor werk en ik zou nu niet beginnen. Iedereen heeft het zwaar. Iedereen zit er doorheen. Ik had in het begin van de zwangerschap al gecheckt of mijn klachten invloed hebben op de baby en dat was meestal niet het geval. Bijna alles hoort erbij, dus ik ging door. Bekkeninstabiliteit, beschadigde banden, kan allemaal gebeuren. Daar laat ik me toch niet door tegenhouden?! Een beetje rustiger aan, wat vakantie-uren opnemen om te herstellen en dan kom ik de dagen wel door tot mijn verlof. Ik wilde mijn collega’s niet laten vallen, mijn omgeving niet teleurstellen én mezelf niet teleurstellen. Tot die dag.

Mijn geweldige collega gaf aan dat zij echt wel de rol van leidinggevende die dag kon overnemen. Het was zó rustig, dat ik lekker naar huis moest gaan en moest opladen. Wat een engel en wat ben ik haar nog steeds zo dankbaar voor dat moment. Zij zag meer wat er aan de hand was dan ikzelf, want ik zat nog niet in de trein of ik belde mijn moeder. In tranen. Ik vertelde alles waar ik last van had en dat ik me vooral zo moe voelde en zo boos, zonder reden. Ze gaf streng aan dat ik gelijk de verloskundige moest bellen, wat ik beloofde te doen.

Toen ik echter had opgehangen, dacht ik daar anders over. Bellen?? Jeetje, ik zit er gewoon even doorheen. Ik ben zwanger, dat is normaal. Ik stuur wel een mailtje. Misschien is er wel iemand aan het bevallen en dan kom ik er met mijn overbodige drama tussendoor. Dus dat deed ik. Die middag werd ik alsnog gebeld, met nogmaals een strenge toespraak. Voor dit soort klachten moet je niet mailen, maar bellen. Ze maakte zich namelijk best wel zorgen. We hebben alles via de telefoon besproken en besloten dat de controle kon wachten tot de afspraak de week erop. Ik gaf aan dat ik er echt over zou nadenken om minder te gaan werken. Dat ik meer rust zou nemen en beter naar mijn lichaam zou luisteren. Ik zou mijn energie goed nodig hebben tijdens de bevalling (boy oh boy, wat had ze gelijk daarin!) en volgende keer: bellen!

Die avond werd ik echter nog een keer gebeld. Ze gaf aan dat ik al de hele avond door haar hoofd spookte en dat ze toch graag nog langs wilde komen om ons fysiek te controleren. Rond half elf nog een bezoekje van de verloskundige, dat moest dan wel heel belangrijk zijn. Gregory maakte zich ook flink zorgen na die dag (jaja, nog zo’n strenge toespraak), dus het was wel fijn dat ze belde.

Toen ze er eenmaal was, heeft ze alles gecontroleerd. Onze hartslag, mijn temperatuur, bloeddruk (super laag, maar dat had ik de hele zwangerschap al) en ging ze met mij en Gregory in gesprek. Ze stelde veel vragen over wanneer ik de klachten had, in wat voor mate de klachten aanwezig waren.

Naast mijn eigen welzijn, stond er nog meer op het spel, zei ze. De klachten die ik had zouden goed kunnen leiden tot een vroeggeboorte. De harde buiken, de hoofdpijn en de vallende sterretjes die ik vaak langs mijn ogen zag gaan, moesten goed in de gaten gehouden worden. Ik zou vaker op controle moeten komen en moest per direct stoppen met werken. Ze typte direct een brief, die ik moest inleveren bij mijn werkgever. Ik baalde enorm dat ik mijn collega’s zo in de steek moest laten, dat ik niet sterk genoeg was om door te zetten. Tegelijkertijd ging mijn kind en zijn gezondheid voor alles! Er zat dus niets anders op.

Zo, van de één op de andere dag, zat ik thuis. Ik wist simpelweg niet wat ik met mijn tijd aan moest. Genoeg dingen te doen, maar ik kon niet zo veel. Autorijden was geen optie meer, door de krampen. Ik mocht de helft van het huishouden niet meer doen van de verloskundige, vanwege mijn bekken. Op de bank zitten deed zeer (en ik kwam er ook niet meer goed vanaf), aan tafel paste ik niet meer vanwege mijn buik. Overal was het te heet. Lopen hield ik geen tien minuten vol voordat de tranen in mijn ogen stonden van de pijn. Niet te vergeten dat ik na die tien minuten pas op de hoek van de straat stond. Ik voelde me een heel stuk relaxter en minder boos, maar de pijnklachten verergerde. Mijn buik groeide in een rap tempo en de belasting voor mijn lichaam werd zwaarder. Blijkbaar gebeurt dat vaker wanneer zwangere vrouwen ineens rust ervaren.

Het gaf me wel mooi de gelegenheid om alles up to date te krijgen. Het zwangerschapsdagboek werd aangevuld met foto’s, de boxtas werd gehaakt (drie keer opnieuw) en ik was bezig met een onwijs gaaf bullet journal in elkaar zetten. Na de verhuizing hadden we ook genoeg troep om uit te zoeken, waar ik daarvoor niet aan toe was gekomen, omdat ik elk vrij moment aan het herstellen was van mijn werkdag.

Achteraf gezien zou ik willen dat ik eerder mijn grenzen aan had gegeven. Niet alleen omdat ik deze zwangerschap dan misschien een stuk fijner ervaren zou hebben, maar ook omdat ik klachten heb gekregen waarvan de kans groot is dat deze bij een volgende zwangerschap sneller komen aanzetten. Ik weet echter ook dat ik hier niet te lang bij stil moet staan. Ondanks dat ik nu thuis ben bij Nolan, ben ik al sinds dat ik twaalf was altijd hard aan het werk geweest (op een parttime werk-/parttime solliciteer-periode na). Ik heb soms drie verschillende banen tegelijkertijd gehad, werkte vaak zes dagen in de week en heb altijd gewerkt naast mijn studies. Werken was een groot deel van mijn leven en ziekmelden hoorde daar niet bij. Ik weet dat ik op dat moment niet in staat was om uit mezelf te stoppen, door wie ik ben en door de werksituatie op dat moment. Dus het heeft geen nut om mezelf hier negatief over te beoordelen. Net zoals ik dat ik wat liever voor mezelf had moeten zijn deze periode. Ook dat ik wel de ziektewet in ging, betekent niet dat ik te zwak was of een opgever. Het betekent dat ik koos voor onze gezondheid. Dat ik zorgde voor mijn kind en dat is in mijn ogen altijd de juiste keus.

Lees ook het vervolg: Mijn verlof na de bevalling!

Facebook
Twitter
E-mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *