De miskraam – het vervolg, maart 2018


Mama, Zwangerschap en bevalling / zaterdag, oktober 20th, 2018

Ruim een week na de slecht-nieuws-echo moeten we naar de gynaecoloog voor de controle-echo. Er is een grote wachtkamer en ik zie vooral veel duidelijk zwangere vrouwen zitten. Wat een marteling… Ik verzucht zachtjes tegen Gregory dat ik me niet op mijn gemak voel. Ik voel me verdrietig en ook wat gefrustreerd. “Wie heeft dit bedacht?! Om degene die een afspraak hebben rondom een miskraam, in dezelfde kamer te zetten met iedereen die wél een kindje bij zich dragen.” “Lieverd,” zei hij zachtjes terug. “Je hebt geen idee wat er bij deze mensen speelt. Misschien gaat alles goed, maar misschien zitten zij hier met dezelfde of veel ergere zorgen. En hoe verdrietig kan het voor hen voelen als ze ons zien rondlopen?” Hij wijst naar ons kleine mannetje, druk bezig met het ontdekken van de speelgoedjes en er komt een kleine golf van geluk en schaamte over me heen. Op dit moment geef ik mezelf de zeldzame toestemming om alleen met mijn eigen emoties bezig te zijn, maar hij heeft een heel goed punt en hoewel ik nog steeds denk dat het anders zou moeten kunnen, zitten we hier nu eenmaal met veel verschillende soorten situaties.

We worden na een lange wachttijd eindelijk binnen geroepen en na een kort gesprek over mijn verwachtingen, mag ik gaan liggen. Ik had me er al volledig bij neergelegd dat er niets was veranderd en de bevestiging deed op dat moment niet zoveel meer met me dan hoe ik me al voelde. Ik wilde vooral weten hoe we nu verder moesten. Ik heb veel vragen gesteld over wat er precies misgegaan kan zijn, of het eventueel een volgende keer te voorkomen was en veel gezondheidszaken binnen de familie besproken. Eigenlijk kwam het volgens haar, net zoals bij de meeste miskramen, neer op dikke vette pech. Daarna hebben we besproken wat de volgende stappen zullen zijn. De opties waren ‘afwachten’, ‘cytotec tabletten’ of een ‘curettage’. Ik had me op internet al wat ingelezen en toen leek voor mij het onderscheid vooral te zitten in de natuur haar werk laten doen of zelf ingrijpen. De medicijnen leken daarin een tussenweg.

Er bleek echter nog veel meer informatie van belang te zijn en het was kiezen uit drie slechte opties. Ik heb de voor- en nadelen op een rijtje gezet en daaruit mijn keuze gemaakt:

Afwachten
Voordelen: Meest natuurlijke manier
Nadelen: Hoe verder in de zwangerschap, hoe kleiner de kans dat de miskraam uit zichzelf op gang komt, wat andere gevolgen kan hebben. Er is ook een kans dat er nog resten achterblijven (al is deze kleiner dan met medicijnen).

Medicijnen
Voordelen: Meest natuurlijke manier naast afwachten. Het proces is natuurlijk, is beter voor verwerking. Risico’s zijn kleiner.
Nadelen: Heftige pijnen, bloeden kan tot weken doorgaan. 10% kans dat er nog iets blijft zitten.

Curettage
Voordelen: Op korte termijn sneller ervan af. Geen heftige pijnen. Minder kans op resten.
Nadelen: Onder narcose, ze zuigen alles weg. Daardoor ontstaan twee grote wonden in de baarmoeder. Kans op littekenvorming of infectie. Kans op verklevingen, wat een volgende zwangerschap moeilijk of onmogelijk maakt.

De gynaecologe heeft niet veel vertrouwen in het nu nog vanzelf op gang komen van de bloeding en de risico’s van de curettage zijn mij simpelweg te groot. Uiteindelijk ga ik dus alsnog voor de medicatie, die ik gelijk kan ophalen. Acht tabletten, waarvan ik er vier moet inbrengen en nog vier als de miskraam niet binnen vier uur op gang komt. Ook krijg ik telefoonnummers mee en brochures. Na mijn eerstvolgende menstruatie of na vijf weken, als de menstruatie uitblijft, mag ik langskomen voor een echo om te kijken of alles weg is.

Ik wacht nog een aantal dagen tot het weekend, want dit zie ik niet zitten om in mijn eentje te doen. Een beetje teleurgesteld dat er nog niets op gang is gekomen en bang voor wat er komen gaat, breng ik in de vroege uurtjes van zaterdagochtend vier tabletten in. Afwachten maar…

(Hier begint de fysieke informatie, dus klik vooral weg als dat je teveel wordt!)

Drie uur later begint het een beetje te bloeden. Niets schokkends, maar de krampen beginnen wel op te spelen. Ruim vijf uur na de tabletten verlies ik het eerste stolsel en ik stoot daarbij twee tabletten af. Ik bel het ziekenhuis om te checken of ze dan wel hun werk gedaan hebben. Moet ik ook de andere tabletten inbrengen? Ik had de situatie erger verwacht, dus misschien was dit niet genoeg? Nieuwe tabletten inbrengen kan geen kwaad, zegt ze, maar afwachten mag ook. Een vrij nutteloos gesprek, dus, maar ik besluit het af te wachten. Ruim acht uur in het hele proces, begint de pijn heftiger te worden. Ik krijg flinke krampen in mijn rug, heupen, buik, billen en benen. Dit is dus waar die vergelijking met weeën vandaan komt die ik steeds op internet lees. Ik verlies véél bloed, het derde tabletje en besluit dat ik nu echt niet meer zonder de naproxen kan. Niet dat het veel helpt, maar het was het proberen waard. Twee uur later verlies ik een stolsel groter dan een ei en hoop dat dat het einde is van dit proces, maar ik moet nog even drie uur geduld opbrengen.

Om half negen in de avond, merk ik dat het bloeden minder is geworden. Ik verlies nog wat stolsels, slijm en bloed, maar niet veel meer dan de eerste dag van een menstruatie. Ook de krampen zijn daarmee te vergelijken. Dit kan ik beter handelen. Toch houd ik mijn pittenkussen lekker op mijn buik en blijf bij mijn mannen op de bank liggen.

De volgende dag bel ik naar het ziekenhuis. Het bloeden is nog niet over, de pijn ook niet, maar het is inmiddels vergelijkbaar met de derde dag van mijn menstruaties. Ik wil toch even checken of dit normaal is, wat het volgens de arts wel lijkt te zijn. Ik geef aan dat ik vooral bel, omdat ik me zorgen maak dat er resten zijn blijven zitten. De gedachte kwam in me op dat ik met mijn volgende ovulatie weer zwanger zou kunnen worden en ik dan misschien het nieuwe vruchtje zou moeten afstoten om de restjes weg te krijgen. Ik wil ook niet een maand wachten tot mijn eventuele volgende menstruatie is geweest en vraag me af of dat niet eerder gecheckt kan worden. Ze stelt me gerust dat het eerste scenario niet voorkomt; zolang er restjes zitten, heb je geen ovulatie. Verder is er de eerste week nog te veel gaande in de baarmoeder, dus een echo in deze periode heeft weinig nut, maar als het bloeden is gestopt mag ik bellen voor een afspraak om te kijken hoe de situatie is.

Waar ik me over verbaas, is dat ik zelfs tijdens dit proces, mijn lichaam weer begint te herstellen. Gisteren voelde ik me nog zwanger en vandaag heb ik mijn energie weer terug. De misselijkheid is zo goed als verdwenen, ik kan me weer concentreren, hoofdpijn is weg, mijn emoties zijn in balans en ik heb geen behoefte aan een middagslaapje. Wat de afgelopen anderhalve maand heeft opgebouwd, is in één dag als sneeuw voor de zon verdwenen en ik voel nu het directe effect van de zwangerschapshormonen.

De eerste week heb ik van dinsdag tot en met donderdag nog last van pijnlijke krampen. Sommige uren zijn erger dan de eerste dag, de nachten kan ik amper slapen en op donderdagochtend komen er stolsels uit die groter zijn dan afgelopen zaterdag. Hierna zijn de krampen zo goed als verdwenen en ook het bloeden bouwt langzaam af. Precies een week later komt alles weer heftig terug, maar dit is de volgende dag gelukkig weer voorbij.

Zestien dagen na de tabletten, is het bloeden eindelijk gestopt. Ik maak een afspraak bij de gynaecoloog, waar ik drie dagen later gelijk terecht kan. Op een restje bloed na, is alles schoon en is de slijmlaag precies goed voor de helft van een cyclus. Ik zit dus weer rond mijn ovulatie. Wat een opluchting; geen curettage nodig! Een week later komt het laatste beetje bloed er plots uit en is alles weer “normaal”. Ook mijn menstruatie komt weer precies op tijd op gang. Mijn lichaam is herstelt en fysiek lijkt het alsof er niets gebeurd is. Mentaal is het een ander verhaal.

Ik hoor en lees veel dat een miskraam altijd bij je blijft en ik verwacht dat dat ook bij mij het geval zal zijn. Toch fantaseer ik niet over het kindje dat er had kunnen zijn, zoals velen wel doen. Ik heb geen moeite met het afscheid nemen van het kindje, maar wel van hoe ik ons leven met de zwangerschap voor me zag. Ik denk dat dit anders zou zijn geweest als ik een vruchtje had gezien op de echo, maar nu zat er niets. Ik moet op het moment vooral erg mijn best doen om voor me te zien dat er ooit nog een kindje bij zal komen. Het voelt alsof de teller weer op nul is gaan staan. Alsof ik de afgelopen drie maanden heb verspild en de acht maanden ervoor weer opnieuw zal beleven.

Ik denk dat ik het verdriet van de situatie heb verwerkt, maar dat er een neerslachtige houding aan te pas is gekomen. Ik voel me niet onzeker over de situatie, waar ik een soort rust in vind. Al komt deze zekerheid doordat ik er gevoelsmatig van overtuigd ben dat ik toch niet meer zwanger zal worden. Terwijl dat niet is wat ik wil. Ook voel ik me nog heel kwetsbaar en merk ik zowel hoop als angst voor een volgende zwangerschap. Dit zegt mij wel dat ik er nog niet helemaal ben. We zullen zien wat de komende maanden ons zullen brengen en hoewel er ruimte mag zijn voor deze emoties en gedachten, ga ik mijn best doen om mijn positieve zelf weer terug te vinden.

– Ik had zeker niet gedacht dat ik nog geen twee maanden later weer een positieve test in mijn handen zou hebben –

Facebook
Twitter
E-mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *