Concurrentie-ouders, kom je die écht zo vaak tegen?


Bewust opvoeden, Mama, Mama zijn, Persoonlijke ontwikkeling / zondag, april 23rd, 2017

Ik kreeg er tijdens mijn zwangerschap al de kriebels van: concurrentie-ouders. Ouders in hetzelfde schuitje, die mij een slecht gevoel zouden geven over de ontwikkeling van mijn kleine Nolan. Vreselijk vond ik het idee! Waar ik pas écht van stond te kijken: de eerste moet ik nog tegenkomen..

Misschien zijn het de (hele fijne) mensen waar ik zelf mee omga of is het mijn eigen visie, maar in mijn omgeving zie ik geen opschepmama’s of -papa’s. Ik zie trotse, gelukkige en vrolijke ouders en dit zijn tegelijkertijd ook de vermoeide, onzekere en klagende ouders. De komst van zo’n ukkie neemt je mee in een emotionele achtbaan en – mits je je comfortabel genoeg voelt – wil je ál die gevoelens delen.

Waar ik me wel héél bewust van ben geworden, is de druk die dit onderwerp met zich mee kan brengen. De druk die ik mezelf heb opgelegd. Ik weet niet wanneer of hoe dit bij mij precies is ontstaan, maar de situatie is als volgt: wanneer ik met de meeste mensen praat over Nolan, ben ik continu bezig om de balans op te maken tussen positief en negatief.

Ik wil niet die moeder zijn die doet alsof haar kind beter is dan jouw kind. Alsof haar kind het leukste is en zij de beste moeder. Vooral: ik wil andere moeders niet onnodig het idee geven dat ik denk dat zij het niet goed (genoeg) doen.  Wat ik echter óók niet wil is die moeder zijn die alsmaar klaagt over haar kind en het ouderschap. De moeder die het altijd erger heeft. Soms is het nou eenmaal zwaar en soms lucht het op om dat even hardop uit te spreken. Maar “al” die negatieve dingen, wegen het bij lange na niet op tegen de positieve dingen!

Wat dit dus bij mij heeft veroorzaakt is dat ik continu mijn eigen opmerkingen aan het bagatelliseren ben. “Nolan heeft inderdaad echt super sterke spieren in zijn benen, armen en nek, máár hij heeft ook een voorkeurshouding (overigens al een aantal maanden verholpen).” Of dus: “Ja, alles gaat goed hoor. We zijn bezig met een heleboel onderzoeken, máár hij ontwikkelt zich uitstekend!”

Nee. Dat wil ik niet. Zéker moeders onder elkaar horen naar mijn idee de positieve én negatieve dingen bij elkaar kwijt te kunnen. Die horen zonder woorden van elkaar te snappen dat het ouderschap bij vrijwel iedereen uitdagend is én het meest bijzondere dat je ooit zult meemaken. Dat de mijlpalen niet op een bingokaartje staan en het geen race naar een prijs is. Zelf vind ik het ook leuk om te vergelijken. Niet om te zien of mijn kind het beter doet dan de rest, maar omdat ik graag wil weten hoe het bij anderen gaat. Ik houd ook Nolan zijn ontwikkeling graag in de gaten én wil deze graag delen. Zowel zijn vier tanden bij 4,5 maand als het moment dat hij eindelijk eens soepel zelf gaat omrollen (waar we geduldig mee oefenen?).

Verder praat ik vanuit mijn moederhart, dus mijn kind zal het in mijn beleving altijd erger hebben als hij ergens last van heeft. Of dat objectief gezien nou zo is of niet. Net zoals dat mijn kind voor mij gewoon het meest fantastische wezen op deze planeet is. En die van jou ook, voor jou, zonder twijfel.

Als er al sprake is van een “concurrentie-ouder”, denk ik dat dat in de meeste gevallen een teken is van onzekerheid. Bij óf de ouder in kwestie, die bevestiging wil krijgen of zij/hij het wel goed doet. Óf bij jezelf, omdat je bang bent dat je het zelf niet goed genoeg doet (in de ogen van anderen). Beiden vaak onnodig, omdat die monstertjes gewoon lekker hun eigen mijlpalen inplannen, maar wel iets om je bewust van te zijn. Ik ben benieuwd of mijn theorie klopt, al hoop ik er nooit achter te komen. Echte, harde concurrentiestrijd onder ouders is wel het laatste dat je nodig hebt.. in dat geval wil ik je doorverwijzen naar het artikel van vorige week ??

Facebook
Twitter
E-mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *