Bevalling deel 3: Herstellen


Mama, Zwangerschap en bevalling / donderdag, maart 16th, 2017

Nu, bijna zes maanden na de komst van ons mooie ventje, kan ik nog steeds zeggen dat ik geen traumatische of überhaupt negatieve gevoelens heb overgehouden aan de bevalling. Ja, het was zeker zwaar. Ja, natuurlijk had ik liever gehad dat alles soepeltjes verliep, maar ik heb op geen enkel moment het gevoel gehad dat er over mijn grenzen heen werd gegaan. Ik heb me de gehele tijd gehoord gevoeld en vertrouwen gehad in de hulpverleners. Ze hebben alles op alles gezet om zo goed mogelijk voor mij en ons mannetje te zorgen. Om zo min mogelijk ingrepen te doen, maar toch te doen wat nodig is om verdere complicaties te voorkomen en vooruitgang te boeken.

(Lees hier het eerst deel van het bevallingsverhaal)

Tijdens de keizersnede bleek dat Apie wel goed met zijn hoofdje naar beneden lag, maar de verkeerde kant opkeek. Een sterrenkijkertje. Hierdoor duwde ik hem met persen tegen mijn botje en trokken de artsen hem er met de vacuümpomp tegenaan. Hij kwam er niet voorbij. We hebben verschillende artsen aan ons bed gehad om de bevalling te bespreken en om eventuele vragen te beantwoorden. Het waren in mijn beleving lieve, kundige en betrokken artsen.

De eerste dagen van de kraamweek vond ik daarentegen emotioneel gezien wel héél erg zwaar. Hoewel ik het inmiddels wel redelijk een plekje heb kunnen geven, heeft het verwerken best een tijd geduurd. Iets over tweeën in de middag was Apie geboren en rond half vijf kon ik hem ein-de-lijk vasthouden en goed bekijken. Het duurde 2,5 uur voordat ik bij mijn kindje mocht zijn. De tijd dat ik helemaal alleen op die zaal lag te wachten, zonder baby in mijn buik, zonder baby in mijn armen, zonder echtgenoot. Te denken aan hoe belangrijk dat eerste uur na de geboorte is. Na de toch wel pittige bevalling deed elke beweging zeer. Zowel door de spierpijn, de buikwond, de houding in bed en het inknippen down under. Ik kon alleen maar stil liggen en dat deed ik die eerste dag dan ook maar. Stil liggen met ons prachtige mannetje in mijn armen, rommelen met de borstvoeding en af toe proberen toch wat slaap te krijgen (niet te doen, natuurlijk).

Uiteraard maakt het een hoop goed om veel huid-op-huid-contact te hebben met je kindje en ook dat Gregory bij ons in het ziekenhuis kon slapen. Toch vond ik het slopend om telkens iemand te moeten roepen als mijn kindje aan het huilen was. Om niet zijn luiers te kunnen verschonen, om niet bij zijn eerste badje te kunnen staan en daar bovenop werkte de borstvoeding ook nog eens niet mee. Terwijl ik wéét dat dit allemaal logisch is na zo’n operatie en dat ik wéét dat ik mijn uiterste best deed, voelde ik me op dat moment zo’n teleurstelling voor mij en voor Apie. Ik voelde me zo machteloos en alsof ik alles van hem miste. Wat ik ook erg lastig vond, was de wisselingen van verpleegkundigen in het ziekenhuis. Dit kwam flink ten nadelen van zowel de voeding als mijn herstel.

Ik vond het enorm zwaar en wij zaten deze dagen dan ook echt met zijn drietjes in onze eigen bubbel. We hebben in het ziekenhuis een handje vol mensen op visite gehad. Meer trokken we ook niet. We wilden niet dat onze vrienden en familie het bericht via social media te horen kregen, maar we waren zo met ons ventje bezig dat het twee dagen duurde om iedereen via een persoonlijk bericht of telefoontje op de hoogte te brengen. Om nog maar te zwijgen over de twee weken die het duurde voordat ik elk berichtje beantwoord had! Zoveel lieve mensen die om ons geven, aan ons dachten en en nieuwsgierig waren naar onze beste creatie tot op heden.

De eerste zes weken heb ik nog voorzichtig moeten doen en kon ik niet alles doen wat ik wilde, maar het ging steeds beter. De wond was nog een keer ontstoken geweest, maar ik was de tijd en activiteiten met mijn mannetje goed aan het inhalen. Je zult mij nooit horen klagen over een voeding of een vieze luier. Lichamelijk was er nog flink wat vooruitgang te boeken, maar het ging de goede kant op. Voor de mensen die zich dus in een soortgelijke situatie zullen bevinden: het voelt in het begin misschien niet zo (ik voelde me ten minste alsof dit nóóit meer over zou gaan), maar het wordt écht vrij snel veel beter! De zon gaat weer schijnen, de regenboog komt in zicht! Voor je het weet doe je (zonder elke spier in je lichaam te voelen) weer vrolijk de boodschappen, met een prachtige baby van zes maanden in de draagdoek tegen je aan. 

Facebook
Twitter
E-mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *