Bevalling deel 1: Weeën opvangen


Mama, Zwangerschap en bevalling / zondag, maart 12th, 2017

Ik was 40 weken en 4 dagen zwanger, mijn eerste zwangerschap en dus ook eerste bevalling. Na ongeveer anderhalf uur slapen werd ik wakker van een pijn in mijn buik. Ik was al steeds aan het opletten of ik tekenen van de bevalling merkte, dus probeerde te voelen of het een pijn was die wegtrok en weer toenam, hoe ik weeën in mijn hoofd had zitten. Ik kon dit niet ontdekken en het leken eigenlijk mijn darmen wel te zijn, dus ik ging kijken of ik naar de wc moest. Het was toen 00:33 uur (de dingen die je onthoudt op zulke momenten). Ik moest inderdaad naar de wc en ging na een tijdje weer terug naar bed. De pijn bleef echter.

Ik probeerde iets met de weeëntimer, maar ik raakte geen wijs uit de situatie. De app die ik had geïnstalleerd, werkte niet helemaal mee en ik kon ook nog steeds niet goed aanvoelen of het nou krampen waren of “gewoon” klachten van de zwangerschap. Ik voelde me ook steeds minder lekker, telkens die buikkrampen en naar de wc moeten. Maar het voelde toch vreemd..

 

Ik ben inmiddels overgestapt op het proberen te timen met de stopwatch van mijn telefoon. Wat op zich prima ging, behalve dat ik nog steeds niet echt een “begin” en “eind” in de pijn kon vinden. Ik was een beetje aan het gokken. In de brochure van de verloskundige staat dat je onder de douche kunt voelen of je weeën hebt of oefenweeën hebt. Die laatste zwakken namelijk af onder de douche terwijl echte weeën sterker worden. Om 3u maakte ik Gregory wakker om te zeggen dat ik even ging douchen en of hij iets alerter zou kunnen zijn voor het geval er iets misgaat. Eenmaal onder de douche werd de pijn erger in mijn rug, maar ik vervloekte mezelf ook, omdat ik dat tijdens de rest van mijn zwangerschap ook al had. Dit zegt dus helemaal niets!

Eenmaal onder de douche vandaan vraagt mijn man nog “Alles gelukt?”. Lekker laten slapen zolang ik nog niet weet wat er aan de hand is. “Ja hoor, schatje, alles is gelukt!” Ik was tot de conclusie gekomen dat de pijn ongeveer 9 tot 11 minuten minder was, waarna het weer erger werd. Dat kon alleen ook tussen mijn oren zitten, want ik ben nogal goed in mezelf dingen laten geloven. Wat ik van mezelf weet, waardoor ik vaak langer aan mezelf twijfel.

 

Na het douchen ging ik weer naar beneden. De pijn werd erger, maar telkens wanneer dit het geval was, moest ik óf naar de wc rennen, óf overgeven. Ik was er een beetje klaar mee. Ik wilde duidelijkheid. Waren dit nou weeën of was ik gewoon ziek?! Ik heb inmiddels een nieuwe app geïnstalleerd. Deze doet het een stuk beter! Juist wanneer ik om 5u tot de conclusie kom dat de pijn nu al een ruim een uur elke 2 tot 4 minuten komt en dan bijna 2 minuten aanhoudt, komt mijn man naar beneden. Samen besloten dat het toch echt wel begonnen is nu en dat we de verloskundige moeten bellen.

 

Ze stelt wat vragen en 6u staat ze voor de deur. Liggen doet zeer, maar ze voelt even hoeveel ontsluiting ik heb. Ik heb nog steeds in mijn achterhoofd zitten dat het misschien helemaal geen weeën zijn, maar jawel: ik heb 4 cm ontsluiting! Deze nacht was tenminste niet voor niets. De VK zegt dat ze over een uurtje of twee weer terugkomt, dat het in de tussentijd gewoon een kwestie is van de weeën opvangen. Dus dat doe ik. Ik geef de douche nog een kans, wat enigszins helpt. Maar net als de rest van de ochtend, weet ik mezelf letterlijk geen houding te geven. Zitten doet zeer, staan doet zeer, dus ik probeer wat te leunen tegen de muur en te hangen aan de douchecabine, zoals ik daarvoor aan de spijlen van de trapleuning heb gedaan . Uiteindelijk stap ik eronder vandaan, mijn man helpt me afdrogen en ik ga op de bank liggen. Misschien helpt een kruik??

 

Om 9u is de verloskundige weer terug. In die 2,5 uur ben ik maar 1 cm vooruit gekomen! We willen toch graag bevallen in het ziekenhuis en dit schiet niet op, dus mogen we eerder gaan. Wat een drama, die weg erheen! Ons mannetje vond autorijden al maanden geen succes meer, maar nu met die weeën is het een kwestie van overleven. Afsluiten van de wereld en pas weer openstellen als we er zijn…

 

(Lees hier het tweede deel van mijn verhaal)

Facebook
Twitter
E-mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *